zij zijn bleeker dan die van het Winterkoningje en ook iets grooter, ofschoon zij 

 met dezen de kleinste Europesche vogeleijercn zijn. 



Het voedsel, waarmede ook de jongen worden grootgebragt, bestaat uit kleine 

 insecten, als rupsjes, mieren, spinnetjes, enz.; 's winters voeden zij zich met insec- 

 teneijeren, vooral met die van de kruisspin; zaden schijnen zij slechts dan te eten, 

 wanneer die klein en week zijn, en de nood hen daartoe dwingt. 



De zang van het mannetje heeft eenige overeenkomst met het zachte kwelen, 

 dat sommige Sijsjes laten hooren, doch de toon is helderder, en telkens wordt 

 de zang door een zacht slepend geluid afgebroken. Ook het lokgeluid of gewoon 

 geroep is fijn en slepend; het heeft zeer veel overeenkomst met dat van den Pimpel, 

 maar nog meer met dat van de Staarlmees, zoodat het daarvan bijna niet te 

 onderscheiden is; ook in hunne verdere eigenschappen en bewegingen hebben de 

 Goudhaantjes iets van de Meezen. Men ziet van deze vogeltjes dikwijls, dat zij zich 

 voor of boven een takje, door snelle vleugelslagen, als in de lucht staande weten 

 te houden, even als de Bloemzuigers (Nectarinia) en de Kolibrietjes (Trochilus). Dit 

 doen zij vooral wanneer het een of ander hunne verwondering of aandacht wekt, 

 of wanneer zij iets onderzoeken; althans dadelijk daarop ziet men hen iets weg- 

 pikken of onmiddellijk voortvliegen. Zij zijn overigens meer bevreesd voor een 

 Klaauwier (Lanius), dan voor den mensch; zoodra zij genoemden vogel ontwaren 

 (en dit doen zij spoedig), laten zij zich op eens naar beneden vallen, en houden 

 zich dan doodstil, hetzij op den grond, hetzij hangende tusschen de bladeren. Zij 

 rigten hun zoo fraaije, zijdeachtige kuifje op, wanneer zij schrikken, zich ver- 

 wonderen, vechten of vrolijk zijn; gewoonlijk echter zijn de kuifveèrtjes verbor- 

 gen, en wel doordien de buitenveêren, namelijk de zwarte (waarvan de binnenste 

 aan de binnenvlag geel zijn), zich naar het midden van den kop aaneensluiten, 

 waardoor de daaronder liggende, oranjeroode, eigenlijke kuifveêren onziglbaar 

 worden gemaakt. 



Men kan de Goudhaantjes zeer gemakkelijk vangen, daar zij buitengewoon 

 mak zijn en zich 's winters tot vlak bij de woningen wagen. Ik heb ze dan ook 

 's winters dikwijls met een vlindernet gevangen. Ook door middel van den lijm- 

 hengel, of van de lijmstokken met den Uil, wordt men hen spoedig meester. 



In de gevangenschap houden zij 't gewoonlijk niét lang uit, tenzij men bij- 

 zonder zorg voor hen drage. Vooreerst dient de kooi niet te eng, en allesn aan 

 de voorzijde van traliën voorzien te zijn. Aanvankelijk plaatst men ze bij dag 



