HET WINTEEKONINGJE, 



REGULUS GRISTATUS. 



Dit vogeltje, waarvan wij reeds bij het Goudhaantje spraken, bewoont bijna geheel 

 Europa; het wordt echter in de koudere landen, zoo als in 't Noorden van Rus- 

 land, in Zweden en Noorwegen, veel algemeener aangetroffen, dan in Midden- 

 Europa, alwaar het wel overwintert maar zelden broeit en, even als hier te 

 lande, vooral in het koude jaargetijde gezien wordt. Het Winterkoningje is meer 

 een Noordsche, het Goudhaantje een Midden-Europesche vogel. Men heeft ze 

 vroeger voor een en dezelfde soort gehouden, niettegenstaande het onderscheid 

 zeer kennelijk is. Het Winterkoningje verschilt van het Goudhaantje door zijn 

 meer eentoonig vederkleed, doordien het geen wit onder en boven het oog, en 

 over 't algemeen minder zwart aan den kop heeft; zijn kuifje bevat ook meer 

 gele en minder donker oranjekleurige veeren; zijn rug trekt meer naar het grijs- 

 groene, en zijne nek veeren zijn niet, zoo als die van het Goudhaantje, fraai geel- 

 groen, maar groenachtig grijs. 



Bij de Winterkoningjes is grooter verschil van seksen op te merken, dan bij 

 de Goudhaantjes; het wijfje van laatstgenoemde heeft een licht oranje kuifje, 

 terwijl het wijfje van eerstgenoemde slechts de buitenste, verlengde, citroengele 

 kopveêren heeft. De jongen zijn schier geheel gelijk aan die der Goudhaantjes, 

 van welke zij zich echter onderscheiden door een geelachtig streepje over den buik. 



In Noord-Braband worden wel eens Winterkoningjes broeijende aangetroffen: 

 waarschijnlijk zijn dit paren, die daar 's winters overbleven. Na een kouden winter 

 in het Noorden, of bij eene vroege lente hier te lande, blijven deze vogeltjes dan 

 ook wel eens in velen onzer provinciën broeijen. 



Het nest, het getal en de grootte der eijeren zijn gelijk aan die der Goud- 

 haantjes; alleen is bij het Winterkoningje de kleur der eijeren wit'. 



