Het voedsel, zoowel van de ouden als van de jongen, bestaat uit kleine, 

 insecten, vooral mieren, en uit eijeren van insecten, hoofdzakelijk van de 

 kruisspin. 



De zang van het mannetje is eenvoudig en zwak, en gelijkt veel op dien van het 

 Goudhaantje, doch is minder helder; het lokgeluid of gewoon geroep is echter bij 

 beiden geheel gelijk. 



De beide soorten, R. cristatus, en R. ignicapillus hebben volmaakt dezelfde 

 levenswijze. Daar eerstgenoemde in Noord-, en laatstgenoemde meer in Midden- 

 Europa leeft, is het niet onwaarschijnlijk, dat de fraaijere kleur van ignicapillus 

 door verandering van luchtstreek is te weeg gebragt, of, omgekeerd, dat de 

 bleekere kleuren van het Winterkoningje zijn toe te schrijven aan de koudere 

 streken, die het bewoont. 



Men vangt de Winterkoningjes gewoonlijk, even als de Goudhaantjes, op den 

 lijmstok met den Uil, en ook met den lijmhengel. Zij zijn zeer gemakkelijk té 

 vangen, daar zij zich dikwijls tot digt bij de huizen wagen; 's winters komen zij 

 zelfs in de schuren, alsmede in broeikassen, waar zij dan dikwijls tot in het 

 voorjaar vertoeven. 



Als men in het koude jaargetijde rietmatten (zoogenaamde dekmatten) langs 

 een muur of heining plaatst, vliegen deze vogeltjes dikwijls achter die matten, 

 ten einde tusschen het matwerk of langs de heining kleine insecten te zoeken; 

 eens er ingevlogen, vervolgen zij gewoonlijk al zoekende hun weg, en komen 

 dan aan het andere einde weder te voorschijn. Ligt men nu aan het eene 

 einde de matten een weinig op, zoodat de ingang grooter wordt, en brengt men 

 dan aan het andere einde een net aan, dan kan men veel van die vogeltjes 

 magtig worden, door ze namelijk op te jagen totdat zij aan het uiteinde in het 

 net geraakt zijn. 



Men kan ze ook in de volière houden, en behandelt de pas gevangenen op 

 gelijke wijze als bij het Goudhaantje is opgegeven. Overigens schijnen de Winter- 

 koningjes beter dan de Goudhaantjes de gevangenschap te kunnen verdragen. 



