soort en noemen ze T. meridionalis. Nu vindt men ook wel in Nederland zulke 

 donkere voorwerpen, doch deze zijn oude mannetjes. 



Het verschil tusschen de seksen bestaat daarin, dat het wijfje iets kleiner en 

 meer eentoonig van kleur is, dan het mannetje, terwijl bij haar de witte streep 

 boven het oog minder duidelijk is. De jongen verschillen, bij 't verlaten van het 

 nest, van de ouden alleen door hunne meer gelijke bruine kleur. 



De Sluipertjes broeijen tweemaal, namelijk, in Mei en tegen het einde van Junij 

 of het begin van Julij. Het nest is, in verhouding tot den vogel, buitengewoon 

 groot. De oude paren bouwen grootere nesten, dan de voor het eerst broeijende 

 paren; sommige nesten overtreffen in omvang zelfs dat van de Zwarte Lijster. 

 Men vindt ze op knotwilgen, op de uitstekende wortels van boomen, vooral van 

 elzen, die langs den waterkant staan, in ruime boomholen, ook tusschen takken, en 

 soms ook onder oude rieten daken. Als bouwstoffen voor het nest bezigen deze vogel- 

 tjes dunne worteltjes, mos, kleine doode blaadjes, allerhande plantaardige vezels, 

 en voor het binnenwerk paardenhaar, schapenwol en soms ook veeren, alle welke 

 bouwstoffen zij bijna altoos in de onmiddellijke nabijheid van het nest vinden, ter- 

 wijl zij de buitenzijde zoodanig met zacht groen mos bekleeden, dat het geheel over- 

 eenkomt met de plaats, waarop het is vastgehecht, en dan ook moeijelijk te vin- 

 den is. Zij maken ook dikwijls zoogenaamde speelnesten, of liever, bouwen op 

 verschillende plaatsen half voltooide nesten, en broeijen, naar 't schijnt, in dat 

 nest, hetwelk hun het veiligst voorkomt. 



Elk broeisel bevat zes a negen, het tweede zelden meer dan zeven eijeren, 

 welke wit van kleur zijn, met eenige rosse vlekjes aan de stompe zijde. Het wijfje 

 is eene trouwe broeister; zij verlaat haar kroost niet dan in de uiterste noodzakelijkheid, 

 en wordt op het nest door het mannetje gevoerd, welke bijzonderheid sommigen 

 tot het vermoeden heeft geleid, dat ook het mannetje broeijen zou. Dit is echter 

 het geval niet, en wanneer men het mannetje in het nest ziet gaan, kan men 

 er zeker van zijn, dat hij daar alleen komt om zijn wijfje of zijne jongen te voeren. 



De jongen worden door beide ouden met insecten gevoerd, en zijn spoedig 

 volwassen; zij blijven gedurende de eerste dagen, nadat zij het nest verlaten heb- 

 ben, laag bij den grond, en komen gewoonlijk de eerste week niet in de boomen. 

 Het ouderpaar houdt dan nog een wakend oog op de uitgevlogen jongen, doch laat 

 hen voor hun eigen onderhoud zorgen, en tegen den tijd, dat het tweede broeisel 

 begint, worden zij geheel aan hun lot overgelaten; met de jongen van dit tweede 



