en broeit dus hier te lande. Zij overwintert in Noord-Afrika en in 't Zuiden en 

 Zuid-Oosten van Europa. Even als bij de meeste vogels, die hier broeijen, het 

 geval is, komen de mannetjes eenige dagen vroeger dan de wijfjes. De seksen 

 bieden weinig verschil aan; alleen zijn de kleuren van het wijfje over 't alge- 

 meen fletser. 



Kort na hunne aankomst paren zij en beginnen den nestbouw, waaraan het 

 wijfje het voornaamste deel heeft, maar waartoe de bouwstoffen door het mannetje 

 worden aangebragt. Deze bouwstoffen worden uit de onmiddellijke nabijheid op- 

 gezocht en bestaan uit lange, dunne grasstengels, drooge, dunne grashalmen, 

 kortom uit lange, dunne plantaardige voortbrengselen; voor het binnenwerk wordt 

 wel eens schapenwol, koe- of paardenhaar gebruikt, maar in vele nesten wordt 

 dit niet aangetroffen. Men vindt de nesten meestal langs slootkanten, onder de 

 uitstekende takken van wilgen of elzen, en dan gewoonlijk nabij den grond, hetzij 

 tusschen de takken zelven, of tusschen het gras, aan stengels of aan lage planten 

 vastgehecht. In tuinen vindt men hunne nesten wel eens in heesters en stam- 

 rozen, soms ook tusschen de digt met klimop begroeide prieelen of muren. 



De broeitijd duurt van Mei tot Julij, in welk tijdsverloop de vogel tweemaal 

 broeit. Elk broeisel bestaat gewoonlijk uit vier of vijf, het tweede broeisel echter 

 dikwijls uit niet meer dan drie eijeren. Deze hebben eene vuil geelachtig witte 

 kleur en zijn over het geheel van zeer kleine donkere streepjes, en aan het 

 stompe einde van digt op elkander staande vlekjes voorzien, waardoor er als ware 

 't een breede ring van vlekjes op zigtbaar is. 



Alleen het wijfje broeit, terwijl het mannetje dikwijls zeer ver van het nest 

 gezocht moet worden. Daaraan is het dan ook misschien wel toe te schrijven, 

 dat de Koekoek (Cuculus canorus) zijn ei bij voorkeur in het nest van deze 

 vogelsoort brengt; want, ware het mannetje een trouwer wachter, dan zou het 

 wijfje bij tijds voor den Koekoek gewaarschuwd kunnen worden. Dereden, waarom 

 de Grasmusschen zich zoo ver van hunne broeijende wijfjes verwijderen, is 

 waarschijnlijk in de wijze van voedsel zoeken en in de soort van voedsel zelve 

 gelegen. Zij voeden zich namelijk bij voorkeur met zachte rupsjes, hoofdzakelijk 

 met die, welke zich in de bladen van brandnetels verschuilen (zoogenaamde 

 bladrollers). Daar nu de brandnetels gewoonlijk niet gelijkmatig langs de sloot- 

 kanten, maar op verschillende, van elkander verwijderde plaatsen voorkomen, en 

 die rupsen in den regel slechts daar leven, waar genoemde planten in menigte 



