ouden, ofschoon zij zelve die nuttigen, hunnen jongen slechts bij gebrek aan beter 

 toe te dienen. Nadat de jongen het nest verlaten hebben, worden zij nog eenigen 

 tijd door de ouders verzorgd. 



Jonge Braamsluipers plaatsen zich gaarne in den zonneschijn; de ouden daar- 

 entegen verschuilen zich liever tusschen het digtst gebladerte. Braamsluipers zullen 

 zich gaarne ophouden in tuinen, waar pruimen groeijen. 



Ofschoon het over 't algemeen schuwe vogeltjes zijn, kan men ze toch in 

 stille streken, b. v. in het duin, tot op vrij korten afstand naderen; zijn zij echter 

 eenmaal opgejaagd, dan kan men ze op geen veertig pas meer nabij komen. Als zij 

 dan wegvliegen, doen zij dit zelden in de hoogte of boven het struikgewas, maar 

 gewoonlijk tusschen de struiken door en langs den grond. Meestal vliegen zij eerst 

 regt vooruit, houden zich vervolgens in het lage groen even schuil, en keeren dan 

 in eene schuinsche of tegenovergestelde rigting terug. Deze eigenschap, die ik 

 meermalen waarnam, staat wel eenigzins in verband met het vleugellam houden 

 der broeijende wijfjes. 



De zang van den Braamsluiper heeft wel iets van dien der Grasmusch, maar 

 de laatstgenoemde zingt eene langere, bijna geregelde strophe, terwijl de Braamsluiper 

 meer een zoogenaamden wildzang heeft. Zijn geluid is ook iets scherper, en som- 

 mige scherpe toonen volgen elkander zoo schielijk op, dat men ze onmogelijk 

 kan nabootsen. Zijn gewoon geroep heeft ook iets eigenaardigs: hij doet namelijk 

 alsof hij begon te zingen, doch houdt plotseling stil, en uit dan voor afwisseling, 

 bijna onhoorbaar, de syllaben „chuch-chuch" . 



Men kan ze in kooijen houden en de jongen opkweeken op dezelfde wijze als 

 voor de Grasmusch is opgegeven Tn hun kooileven vertoonen zij ook dezelfde 

 eigenschappen als laatstgenoemde vogel. 



