gewaar worden, beginnen beiden te zingen; van lieverlede echter naderen zij 

 elkander, terwijl hun gezang al krachtiger wordt en meer gramschap verraadt, en 

 op eens vliegen zij elkaêr aan, tuimelen eenige malen in de rondte, en pikken 

 elkander de kop veeren uit, bij dit alles echter hun luid gezang voortzettende. 



Het nest van het Roodborstje is uit mos, doode blaadjes, plantendraden, en 

 van binnen uit haar of pluis zamengesteld, en in verhouding tot den vogel, tame- 

 lijk groot, en halfkogelvormig. Gewoonlijk kan men het op de onderste takken van 

 mastboomen vinden, nimmer echter bovenin de boomen, maar altijd op duistere, 

 zeer beschaduwde plekken. Is het nest in lage heesters, struiken of tusschen tak- 

 kebossen gebouwd, dan is het ronder van vorm en heeft het meer overeenkomst 

 met dat van den Sluiper (Troglodytes europceus). 



Elk broeisel bevat vier a zes eijeren, roodachtig wit van kleur, met groote 

 en kleine, grijze en bruine, onregelmatige vlekken, waarvan de groote meer over 

 de geheele schaal, en de kleine vooral aan het stompe einde aanwezig zijn. 



Even als bij de meeste andere vogels van dezelfde grootte, duurt ook bij het 

 Roodborstje de broeitijd dertien dagen. De jongen worden met zachte insecten (als 

 spinnen, rupsen of muggen) vooral door de moeder gevoerd. Het mannetje blijft 

 in den omtrek van de broeiplaats, zit dan meestal stil op een takje, laat nu en 

 dan zijn zachten zang en bij afwisseling een ratelend geroep hooren, doch bemoeit 

 zich weinig met het opvoeden der jongen, die dan ook spoedig in hun eigen onder- 

 houd kunnen voorzien; want zoodra zij het nest verlaten hebben, pikken zij reeds 

 rupsjes van de takken, en komen ook dikwijls op den grond, om daar kleine worm- 

 pjes op te sporen. Des zomers eten de Roodborstjes vooral insecten, in het na- 

 jaar ook gaarne vlierbessen, en 's winters, als de nood hen dwingt, zelfs brood- 

 kruimels, die zij, in gezelschap van onze Huismusschen, nabij de woningen komen 

 opzoeken. Als er veel sneeuw gevallen is, worden de Roodborstjes, door behoefte 

 gedrongen, zóó mak, dat zij in de vensters komen zitten en op eenen of anderen 

 daar achtergelaten bloempot, als ware 't eene schuilplaats tegen de koude komen 

 zoeken; het is dan eigenlijk meer de honger die hen kwelt; want zoodra zij 

 door het nuttigen van eenige broodkruimels wat opgeknapt zijn, beginnen de 

 arme diertjes weder te zingen. 



Er ligt iets betooverends in, 's winters, terwijl alles zwijgt, nog de streelen- 

 de, gemoedelijke toonen van onzen wintergast te hooren; en dan dat roode borstje r 

 als een klompje vuur, tegen de witte sneeuw te zien glinsteren. 



