Heeft het diertje eenmaal een toevlugtsoord gevonden, dan verlaat het dit 

 niet vóórdat het gure jaargetijde voorbij is; het weet zelfs zeer wel den tijd te 

 onthouden, waarop het gewoon is eenig voedsel te ontvangen, en treurig ziet het 

 u dan aan en wacht op de versnapering, waaraan het reeds gewend is. Zijne 

 eenigzins diep liggende, groote oogen en ingevallen mondhoek geven hem een 

 lijdend, armoedig uiterlijk; zijne wijze van springen, zien, zingen, kortom al 

 zijne eigenschappen hebben iets droefgeestigs, iets sombers; het houdt dan ook 

 van de eenzaamheid, en duldt zijns gelijken niet in zijne nabijheid, vooral niet 

 daar, waar het met medelijden behandeld wordt; vandaar dat men zelden meer 

 dan één Roodborstje in dezelfde buurt zal aantreffen. Reeds vóór zonsop- en nog 

 na zonsondergang, wanneer alle andere vogeltjes de nachtrust genieten, laat het 

 zich hooren. Ochtend- en avondschemering zijn de lievelingsoogenblikken van het 

 Roodborstje, dan zingt het vrij en schijnt zelfs opgewekt; maar zoodra het mor- 

 genlicht de andere zangers doet ontwaken, verzwakt zijn geluid en vliegt hij naar 

 den beschaduwden grond, als om er de eenzaamheid terug te zoeken. 



Ziet men het in 't najaar soms in gezelschap van Meezen of Pimpels, men 

 kan er dan wel zeker van zijn, dat het hen niet heeft opgezocht, maar dat 

 toevallig deze rondzwervende Meezen de verblijfplaats van het Roodborstje door- 

 trokken; het vliegt dan ook soms een eindwegs mede, maar keert toch altijd 

 naar zijn eigen oord terug. 



't Meest verbitterd is dit vogeltje op den Steenuil; zoodra het bij dag een slui- 

 merenden Uil ontwaart, laat het zijn ratelend geluid hooren, op welk sein alle in 

 de nabijheid rondzwervende Meezen, Sluipers, Winterkoningjes enz. komen aan- 

 vliegen, om hun plaaglust op den gemeenschappelijken vijand bot te vieren; doch 

 nog lang nadat al deze vogels zich weder van hem verwijderd hebben, hoort men 

 nog het Roodborstje in zijne nabijheid. Daarom worden ook de meesten met den 

 Uil en den lijmstok gevangen. Alle vogelaars zullen evenwel opgemerkt hebben, 

 dat het Roodborstje wel is waar dikwijls dadelijk op de stokken aanvliegt, maar 

 ook dikwijls zich tevreden stelt, den Steenuil op een afstand te plagen, zoodat het 

 óf terstond, óf in 't geheel niet te vangen is. 



Indien men het tegen den winter vangt, en in eene donkere kooi alleen 

 houdt, kan men het met meelwormen en broodkruimels in 't leven houden; tegen 

 het voorjaar geeft men het een weinig gehakt kalfshart of het bij den Kwikstaart 

 aangewezen voeder. 



