Voor het binnenwerk gebruiken zij fijn stroo, zachte plantendraden, en paarden- 

 haar. Het geheele nest heeft veel overeenkomst met dat van de Boerenzwaluw; 

 de wanden zijn echter dikker, over het geheel zwaarder, doch niet veel grooter; 

 slechts in enkele gevallen is het geheel rond, omdat de Zwarte Lijster het meestal 

 tegen den stam aanmetselt. 



De algemeen bekende zang, of liever, het gefluit van het mannetje wordt 

 reeds vroeg in het voorjaar en meestal reeds vóór zonsopgang gehoord. Onder het 

 opvliegen maakt hij een geluid, dat met het zoogenaamde lagchen van den Toren- 

 valk overeenkomt, doch scheller en helderder klinkt. Zijn gewoon geroep is nage- 

 noeg als dat van den Vink maar klinkt meer als „(iet, fiet , \ Als hij zich op den grond 

 beweegt, hoort men onophoudelijk zijn „tok, tok'", waarbij hij met den staart wipt. 



Door zijn zang, zijne wijze van bewegen en zijn uiterlijk heeft hij iets melan- 

 cholisch, te meer daar hij bij voorkeur sombere streken bewoont; daarbij is hij 

 schuw en wantrouwend, en is, behalve des winters, niet gemakkelijk te vangen. 



In het najaar wordt men ze in zoogenaamde lijsterstrikken dikwijls meester, 

 en 's winters, vooral als er sneeuw gevallen is, kan men ze met slagnetjes en 

 knipkooijen gemakkelijk vangen. 



In de gevangenschap zijn het stille, zonderlinge vogels, die soms uren 

 achtereen in eene en dezelfde houding blijven zitten. Pas gevangen voorwerpen 

 zijn schuw en vliegen zich dikwijls bek en vleugels tegen de traliën stuk. De 

 beste zangers verkrijgt men uit de jongen, vooral die van het eerste broeisel, die 

 men met beschuit, geklopt hennepzaad en gehakt vleesch opvoedt. Zij groeijen 

 het spoedigst en ontwikkelen hun stemgeluid zeer snel, als men hun ve'el meel- 

 wormen en miereneijeren geeft. Jong groen, zoo als de binnenste bladen van 

 boerenkool, peterselie of kruiskruid, onder het voer gemengd, eten zij gaarne. 

 Aan de ouden geeft men hennepzaad, wat havergort, bij afwisseling gehakt 

 vleesch en meelwormen. Hoe beter men ze 's winters voert, des te vroeger zullen 

 zij zingen. Donkere kooijen, op eene beschaduwde plaats aangebragt, zijn het 

 meest geschikt. Zoolang er zon op de kooi schijnt zullen zij zeker niet zingen. 



In gevangenschap krijgen zij wel eens witte veeren, vooral op denbovenkop. 

 Er bestaan ook voorbeelden, dat de vederen over het geheele ligchaam vaalkleurig 

 en als gepoederd worden. De jonggevangen voorwerpen hebben meer aanleg om 

 te verkleuren, dan de ouden, welke laatsten daarentegen soms den geheelen winter 

 hun bek geel gekleurd hebben. 



