gewoon jaloersch; zeer verliefd en zeer zachtaardig voor het wijfje, maar nijdig 

 en twistziek tegenover andere mannetjes zijner soort. 



Het nest wordt in struiken laag bij den grond, in heesters van groote, stille 

 buitenplaatsen of in heggen gevonden. Soms ook nestelen deze vogeltjes tusschen 

 klimop, en dan vindt men het nest tegen den muur. In dit geval heeft het den 

 vorm van een zwaluwnest; anders is het halfkogelvormig. Zelden gebruiken zij 

 andere bouwstoffen, dan mos, dunne worteltjes, doode blaadjes en koe- of paar- 

 denhaar. De vier a vijf eijeren zijn groenachtig blaauw. Gewoonlijk broeit ieder 

 paar tweemaal: de eerste maal in 't begin van Mei, de tweede maal omstreeks 

 half Junij. De jongen worden met insecten en ook met bezien grootgebragt. Zoodra 

 zij uitgevlogen zijn, jagen de ouden ze weg, en moeten zij voor hun eigen onder- 

 houd zorgen. 



Als men een nest met jongen vindt, zelfs aanraakt, zullen de ouden het 

 zelden verlaten. Zijn er daarentegen nog slechts eijeren in, dan is het zoo goed 

 als zeker, dat het wijfje er niet weder op zal komen. 



Winterzangers zijn zeer ongezellig van aard. Na den paartijd jaagt het man- 

 netje zijn wijfje, en jagen de beide ouden hunne jongen weg. Verjaagd zijnde vergeet 

 het mannetje spoedig zijn broeijend wijfje, en het wijfje haar kroost. 't Schijnt dat het 

 met Winterzangers al eveneens gelegen is, als met vele andere vogels, die zoo 

 buitengewoon spoedig en hevig verliefd raken: op eens is het met de liefde uit, 

 en zij vergeten het voorwerp hunner min voor altijd. 



De Winterzanger voedt zich met insecten, bezien en zachte zaden; in den 

 regel neemt hij bezien als de insecten schaarsch worden, namelijk in het najaar; 

 zaden schijnt hij alleen dan te nemen, wanneer er geen ander voedsel te ver- 

 krijgen is. 



De zang van het mannetje is helder, kwelend, afwisselend van geluiden, kort 

 en zeer zuiver van toon. Zijn muzikaal vermogen blijkt reeds uit de wetenschap- 

 pelijken naam accentor en modularls. Des zomers is het een onvermoeide zanger: 

 uren achtereen zit hij in struiken en heesters en kweelt en zingt als hadde 

 hij niets anders te doen. De schoonste geluiden hoort men wanneer hij zich boos 

 maakt; want de Winterzanger zingt bij de meeste zijner hartstoglelijke aandoe- 

 ningen: hij heeft een lied voor lief, en een ander voor leed. 's Winters ontglippen 

 hem dikwijls ecnige korte, maar toch liefelijke toonen, en daaraan heeft hij den 

 naam \Vinlerzanger te danken. 



