Men kan dit vogeltje zeer goed in de kooi houden, en het gewent zich spoc* 

 dig aan allerlei plantaardig voedsel. 



In het najaar vliegt het soms met trekkende vogels meê en wordt dan met 

 dezen dikwijls op de vinkenbaan gevangen. De in najaar gevangen voorwerpen 

 zingen zelden vóór den daarop volgenden zomer; vangt men ze echter in het 

 voorjaar, dan zingen zij reeds terwijl zij nog in den strik ot' in den knip zitten. 

 Als men in 't begin van April een wijfje in eene slagkooi (meezenknip) plaatst en 

 die kooi in een boomgaard of tuin ophangt, vangt men gewoonlijk binnen wei- 

 nige oogenblikken een of meer mannetjes; zijn er vele paarluslige vrijgezellen in 

 de buurt, dan komen die soms allen te gelijk naar het roepende wijfje, en zitten 

 onmiddellijk op en tegen de kooi; er vallen dan meestal hevige gevechten voor, en 

 zij zijn daarbij door woede soms zóó verblind, dat zij zich bijna met de hand 

 laten grijpen. 



De gevangenen houdt men afzonderlijk in kleine kooitjes; men geeft hun wat 

 gekneusd hennepzaad met broodbruimels en vier a vijf meelwormen daags, en 

 laat ze vooral met rust. Indien zij den tweeden dag nog niet zingen, doet men 

 beter, ze te laten vliegen; want dan zijn zij koppig en houden zich stil. Pas ge- 

 vangenen zitten uren achtereen onbewegelijk te staren; meestal kruipen zij bij 

 het naderen van den vogelaar weg; op de stokjes komen zij zelden vóórdat zij 

 aan de kooi gewend zijn; is dit echter eenmaal het geval, dan zijn het aardige, 

 makke vogels. Het beste voedsel is maanzaad, gekneusd hennepzaad met brood- 

 kruimels en wat suiker door elkaèr gemengd; des zomers wat miereneijeren of 

 eenige meelwormen daags, welk voedsel steeds eene gunstige uitwerking op het 

 zingen heeft. Daar zij veel op den grond komen, moet de bodem der kooi ruim 

 van droog zand voorzien zijn. Groote volières zijn voor deze vogeltjes minder 

 geschikt; want als zij te veel beweging hebben, zingen zij weinig; maar ook te 

 kleine kooijen zijn niet minder schadelijk, want daarin worden zij vuil, en breken 

 de vleugel- en staarlpennen, en zij zingen dan niet of weinig. 



Als men dezen vogel in de hand neemt, onverschillig in welk jaargetijde, ver- 

 liest hij steeds eene massa veeren, vooral die van den rug en de onderdeden; 

 ook de staartpennen laten spoedig los. De gewone ruitijd van den Winterzanger 

 is in Augustus en September; in het voorjaar ondergaat hij geenerlei verandering 

 van kleur of verwisseling van veeren. 



