DE KWIKSTAAKT. 



MOTACILLA ALBA. 



Dit vogeltje, een zangvogcl, heeft zijn naam te danken aan zijne gewoonte, 

 om gedurig en schielijk met den staart te wippen; het vertoeft meestal op den 

 grond, beweegt zich daar zeer snel en loopt, terwijl de meeste andere inheemsche 

 zangvogels, Tapuiten, Piepers en Leeuwerikken uitgezonderd, springen, wanneer 

 zij zich op den grond bewegen. 



De Kwikstaarten vormen een op zich zelf staand geslacht, dat slechts weinige 

 soorten bevat, die uitsluitend in de oude wereld te huis behooren. Zij zijn slank 

 van gestalte, hebben een kleinen, min of meer platten kop, tamelijk hooge pooten, 

 langen staart en zeer eigenaardig gevormde vleugels; de vleugelpennen der tweede 

 orde, zijn namelijk bijna even lang als die der eerste orde of, anders genoemd, 

 groote vleugelpennen; de vleugel heeft daardoor eenige overeenkomst met die 

 der Steltloopers, zoo als Snippen, Kievitten, Strandloopers of Pluvieren. Men zou 

 dus de Kwikstaarten, vooral omdat zij loopen, als een tusschen de Zangers en de 

 Strandloopers staanden vorm kunnen beschouwen. 



Er komen in ons land drie soorten van dit geslacht voor, namelijk, de 

 groote en kleine Gele Kwikstaart en de Witte, meestal „het Kwikstaartje" ge- 

 naamd. Een aan de laatste soort verwant ras, of liever eene verscheidenheid daar- 

 van, is de Donkere Kwikstaart, die vooral in Engeland voorkomt en door sommige 

 ornith oiogen als eene zelfstandige soort is beschreven. 



Sommige natuurkundigen verdeden de bij ons voorkomende soorten in Grond- 

 en Boom-Kwikstaarten, die alleen daardoor van elkander onderscheiden zijn, dat 

 bij de eerstgenoemden de nagel aan den achterteen bijna regt, zeer lang en pun- 

 tig, bij de laatstgenoemden daarentegen korter, stomper en meer gekromd is. 

 Voor 't overige bestaat er geenerlei verschil in de levensmanier dezer beide ai- 



