Wanneer de jongen hel nest verlaten, is het zwart aan hun bovenlijf nog 

 zeer gering en veel fletser; het bepaalt zich alleen tot een smallen band over de 

 borst; het wit aan hun kop ontbreekt, terwijl de grijze tinten meer naar het 

 graauwe trekken, en bek en pooten lichter gekleurd zijn dan die der ouden. 



De volwassen Kwikstaartjes paren reeds in Maart en broeijen in het 

 laatst van April. Zij bouwen hun nest, al naar de omstandigheden, in gaten of 

 scheuren van oude muren, onder rieten daken of dakpannen, in wijde boomholen 

 of op wilgenstammen, tusschen de planken aan houtzagerijen, of zelfs in aard- 

 holen. Eens ontdekte ik een nest in een mollengat. dat zeker niet minder dan 

 drie voeten onder de oppervlakte van den grond was. De Kwikstaartjes 

 nestelen eigenlijk overal, waar zij eene geschikte plaats daarvoor vinden. De 

 materialen voor den nestbouw zijn gewoonlijk hooi of fijne, doch lange plantenvezels; 

 soms ook paardenhaar, koehaar of wol; veeren en allerhande pluis worden voor 

 het binnenwerk gebezigd. Even als de broeiplaatsen, zijn ook de bouwstoffen 

 naar plaats en omstandigheden verschillend. De eijeren bieden insgelijks eenige 

 verscheidenheid in kleur aan, hetgeen waarschijnlijk is toe te schrijven aan het 

 verschil van het voedsel der ouden. Elk broeisel bevat vier a zes eijeren, niet 

 zeer puntig, vrij lang, gewoonlijk ligt grijs en met kleine, smalle, overlangsche 

 bruine en graauwe streepjes gelijkmatig als bezaaid. Zij worden in dertien dagen 

 door beide ouden uitgebroeid, doch meer door het wijfje dan door haar echtge- 

 noot, die dan 's nachts wel in de nabijheid blijft, doch nimmer op het nest komt. 

 Het mannetje brengt, in de eerste dagen, ook voedsel voor de jongen aan; zoodra 

 dezen echter eenige dagen oud zijn, laat hij dien arbeid aan het wijfje over. 



Het voedsel voor de jongen bestaat in kleine spinnen en rupsen, en vooral 

 in muggen, die het wijfje behendig vangt; zij keert niet naar het nest terug, 

 vóórdat zij er een twintigtal gevangen heeft. Het is daarbij zeer opmerkenswaardig, 

 dat deze vogel den bek kan openen om insecten te vangen, zonder echter die 

 insecten, welke hij reeds in den bek heeft, te verliezen; waarschijnlijk worden 

 dezen door een kleverig speeksel vastgehouden. 



De ouden eten allerhande insecten, als wormen, rupsen, maden, vliegen enz., 

 en in het koude jaargetijde ook bezien en zelfs broodkruimels. 



De zang dezer vogels is zeer eenvoudig en bestaat alleen in het schielijk 

 herhalen van hun gewoon, zeer bekend geroep, dat zij steeds onder het vliegen 

 laten hooren; ook onder het loopen roepen zij, vooral de mannetjes, wanneer 



