dezen in den paartijd nabij een wijfje zijn; alsdan hoort men dikwijls een stoo- 

 tend, ratelend geluid, dat des te scherper wordt uitgedrukt, naarmate zij sneller 

 loopen. 



De Kwikstaartjes scheppen er groot behagen in roofvogels, vooral den Torenvalken 

 den Sperwer, soms ook den Koekoek, te plagen; zij vliegen hem na, schreeuwen zoo 

 hard zij kunnen, en waarschuwen daardoor menig klein vogeltje, dat anders de 

 prooi van den roofvogel zou geworden zijn. Ook op den Steenuil hebben zij het 

 erg voorzien ; zij komen in zijne onmiddellijke nabijheid en plagen hem zoo lang, 

 tot hij zich genoodzaakt ziet weg te vliegen, om dan door de Kwikstaartjes op 

 nieuw vervolgd te worden. 



Het zijn voor 't overige zeer makke vogeltjes; zij volgen den landbouwer tot 

 op eenige passen, om de wormpjes uit de versch omwoelde aarde op te pikken, 

 en komen hem dikwijls zoo nabij, dat men hen schier met de hand zou kunnen 

 grijpen. Zij zijn dan ook gemakkelijk te vangen, doch slechts weinigen kunnen de 

 gevangenschap verdragen. Beter houden de jongen dit uit. Men voedt hen de 

 eerste dagen met geweekt brood en miereneijeren, daarna ook met kleine meel- 

 wormen en andere weeke insecten, en na eenige weken met een voeder, dat het 

 natuurlijke moet vervangen, en waarmede zij zich in hunkooileven verder moeten 

 behelpen; dit voedsel is nogtans het eenvoudigste en minst kostbare voor alle 

 insectenëtende vogels, die, eenmaal daaraan gewend zijnde, even frisch en ge- 

 zond blijven als hunne soortgenooten in de vrije natuur; het bestaat uit kruimels 

 tarwebrood, fijn gehakt en even gekookt, of raauwe kalfshart, geschrapte wor- 

 teltjes (peentjes) en eenige miereneijeren of meelwormen; dit wordt zoo goed 

 mogelijk door elkaêr gemengd, en droog of een weinig met rivier- of regenwater 

 bevochtigd in de kooi aangebragt. 



Groote volières zijn voor de Kwikstaartjes het best; op den grond moet 

 vooral droog zand aanwezig zijn. Eene ruime drinkplaats, die, niet te hoog, liefst 

 op den bodem, steeds van versch water voorzien is, en een zoogenaamd gras- 

 zoodje, in het midden der kooi geplaatst, zijn voor dezen vogel eene ware be- 

 hoefte, zoodat hij, bij gemis daarvan, meestal kwijnt en spoedig sterft. 



