BE GELE KWIKSTAART. 



MOTACILLA FLAVA. 



Deze soort is bijna even algemeen als de Witte of Gewone, van welke zij zich 

 echter, behalve door het verschil in kleur, ook daardoor onderscheidt, dat zij iets 

 kleiner is, een veel korteren staart en een dunneren bek heeft, alsmede door een lange- 

 ren nagel aan den achterteen, om welke laatste reden zij door sommigen onder die Kwik- 

 staarten wordt gerekend, welke meer bijzonder op den grond leven. De bovenkop van 

 den Gelen Kwikstaart is minder vlak dan die van den Grijzen, en komt in vorm meer 

 met dien der Piepers (Anthus) overeen. Het is een trekvogel, die in October het Zuiden 

 van Europa opzoekt, om daar te overwinteren, mits het er niet te koud wordt, 

 in welk geval hij verder naar Noord- Afrika trekt, waar hij dan nabij rivieren en 

 moerassen te vinden is. Bij zacht winterweder blijven echter soms wel eenigen bij 

 ons over, die dan, in gezelschap van de Grijze soort, in den omtrek der steden 

 ronddolen; wordt het evenwel in het vroege voorjaar weer kouder, dan trekken deze 

 nog dikwijls weg, of komen in de steden eene schuilplaats zoeken. Vandaar dat 

 men soms in den nawinter, als alle binnenwaters digt gevroren zijn, Gele Kwik- 

 staarten op het ijs kan zien, zelfs in de volkrijkste steden. 



Het mannetje is fraaijer gekleurd dan het wijfje, bij welke laatste het geel 

 fletser is en het grijs aan den kop meer naar het graauwe trekt. 



De broeitijd duurt van Mei tot het einde van Julij. Elk paar broeit gewoon- 

 lijk tweemaal, meestal op den grond, vooral in hooiland, soms ook op wilgenknot- 

 ten of in gaten van oude muren. In elk geval legt de Gele Kwikstaart zijn nest op 

 een vlakken grond, en hecht het nooit aan of tusschen takken; want een kunste- 

 naar in het bouwen is hij niet. 



Het wijfje legt vier a zes eijeren, die vuilwit zijn, met rosse en grijze stipjes 

 en vlekjes. Even als bij de meeste andere kleine zangvogels, komen de jongen na 



