De wetenschappelijke naam alpestris toont aan., dat deze vogel ook de Alpen 

 bewoont. In Nederland komt hij wel op den trek, maar hij broeit er niet, en be- 

 hoort hier dan ook tot de min algemeene vogelsoorten. In Scandinavië, in 't Noor- 

 den van Rusland, in Finland en Lapland is hij daarentegen een zeer algemeene 

 vogel; in Schotland en op IJsland echter komt hij minder talrijk voor. 



Er bestaat weinig verschil in kleur tusschen de seksen; alleen zijn bij het 

 mannetje de verlengde kopvederen iets langer dan bij het wijfje, dat ook over 

 het geheel iets fletser van kleur is. 



Deze vogels maken hunne nesten op den grond, tusschen het hooge gras 01 

 onder lage heesters en, in streken waar berkenhout groeit, ook dikwijls tusschen 

 de afgevallen bladeren onder den boom. In Scandinavië treft men hunne nesten 

 dikwijls tusschen, onder of naast met mos begroeide steenen aan. Kunstenaars in 

 den nestbouw zijn zij niet, en veelal vindt men dan ook hunne eijeren losweg 

 op afgevallen bladeren, op het mos of op een weinig door elkaêr gewerkt droog 

 gras liggen. 



Elk broeisel bestaat uit drie a vijf eijeren, welke even groot zijn als die der 1 

 Gewone Leeuwerik, en eigenlijk als geelachtige variëteiten van de laatstbedoel- 

 den kunnen beschouwd worden. In Engeland, nabij Exmouth (South Devon), werd 

 eens een nest gevonden met vier eijeren, welke vuil wit waren met kleine bruin- 

 roode vlekjes, en aan het stompe einde van groote donkere stippen voorzien. 



De eenjarige jongen hebben nagenoeg de kleurverdeeling der ouden, maar het 

 zwart aan hun kop is nog lichter en hunne vederen hebben lichte zoomen, terwijl hun 

 nog de verlengde veeren ontbreken en de pooten bruin zijn. Tegen den tijd dat 

 zij hel nest verlaten, zijn de strepen op den rug duidelijker, en hebben de rug-, 

 vleugel- en achternekveêren lichte randen, welke echter spoedig verdwijnen. 



De zang van het mannetje heeft wel eenige overeenkomst met dien van den 

 Gewonen Leeuwerik, doch bestaat slechts uit korte strophen. Hij vliegt ook zin- 

 gende omhoog, maar daalt spoedig neder. Soms zingt hij ook onder het loopen, 

 en slaat of kleppert dan daarbij met de vleugels. Zijn gewoon geroep is krachtig 

 en schel; op eenigen afstand gehoord, doet het aan het schelle geluid van den Sper- 

 wer (Nisus fringillarius) denken. 



In het najaar, den trektijd, vangt men de Hoornleeuwerikken dikwijls op de 

 vinkenbaan. In Zuid-Europa vangt men ze in October en November met leeuwe- 

 riknetten. Die voorwerpen, welke op de Alpen gebroeid hebben, trekken meestal niet 



