veelal in duinstreken. Alle Leeuwerikken loopen, maar kunnen ook even goed 

 (gelijk de muschachtige vogels) springen; de meesten zingen onder het vliegen. 



De Gewone Leeuwerik is in geheel Europa zeer algemeen, leeft vooral op 

 weilanden, en is bij ons een zwerfvogel. Hij zou een standvogel genoemd kunnen 

 worden, zoo niet eenigen, in het najaar, Zuidelijker wegtrokken; des winters, 

 wanneer de koude hem noodzaakt meer nabij de steden en woningen te komen, 

 wordt de Leeuwerik dan ook hier meer nog waargenomen, dan gedurende het warme 

 jaargetijde, als wanneer hij zich uitsluitend in de weilanden of in de duinen be- 

 vindt, waar men hem echter zelden te zien krijgt, daar het mannetje zich meestal 

 zingende in de lucht verheft, terwijl het wijfje broeijende verscholen zit. 



Het onderscheid van sekse, leeftijd en jaargetijde brengt bij deze vogels wei- 

 nig verschil in kleur te weeg. Het is dan ook voor den vogelliefhebber meestal 

 moeijelijk, de geslachten te herkennen, te meer daar zoowel bij de mannetjes als 

 bij de wijfjes dikwijls aanmerkelijk verschil in grootte bestaat. Ofschoon de tinten 

 niet zeer uiteenloopen , worden er toch licht en donker gekleurde mannetjes en 

 wijfjes aangetroffen, welk verschil grootendeels aan de soort van voedsel is toe 

 te schrijven. 



Het onderscheid der seksen bestaat dus eigenlijk meer in de eigenschappen 

 en den vorm des vogels, dan in de kleuren zijner vederen. Men herkent het man- 

 netje slechts in sommige gevallen aan zijn gevederte. Voorwerpen, die eene rosse 

 borst met korte, breede, donkerbruine strepen, rosse zijden en dezelfde kleur aan 

 de builenvlag der kleine vleugelpennen hebben, zijn zeker mannetjes, maar som- 

 mige mannetjes zijn ook bleeker op de borst en hebben daarover lange, zwartachtige 

 streepjes, zoodat men ze dikwijls voor wijfjes zou aanzien. Vele vogelhandelaars 

 zoeken, doch vergeefs, bij de mannetjes, als herkenningsteeken, eene gekromde 

 onderdekveêr van den staart, en sommigen beweren, dat deze werkelijk gevonden 

 wordt; ik heb echter nooit zulk eene veer bij het mannetje aangetroffen. 



Wil men echter zeker zijn van het geslacht des vogels, dan dient men eenige 

 voorwerpen bij elkander te brengen, op het volgende te letten, en te vergelijken. 

 De mannetjes, meestal iets grooter en rosser gekleurd dan de wijfjes, rigten onop- 

 houdelijk de kuif op, loopen met den kop in den nek, en slaan dikwijls met de 

 vleugels. Zij stappen bedaarder en trotscher, en zien er stoutmoediger uit, dan het 

 wijfje, dat minder de kuif opzet, zelden met de vleugels slaat, meer onrustig is, 

 en over het geheel eene zachtere uitdrukking in het kleinere oog heeft. Aangaande 



