kunnen evenwel de jongen zich zelven helpen, dan volgen zij zonder tegenzin, 

 blijkbaar het sein en de zorg hunner ouders begrijpende. Dikwijls echter vindt 

 zulk een verjaagd gezin tijd noch plaats, om zich in elkanders gezelschap te ver- 

 bergen; alsdan brengen de ouden hunne jongen ieder op eene afzonderlijke plek, 

 om ze later vandaar terug te halen, of, wanneer ze reeds oud genoeg zijn om 

 's nachts de moederwarmte te kunnen missen, ze daar te komen voeren. Wonderlijk 

 is het inderdaad, dat de ouden, hoe ver zij ook wegvliegen, toch onmiddellijk de 

 plekjes terug kunnen vinden, waar de verjaagde jongen verscholen zijn, terwijl 

 ieder, die ooit leeuweriknesten opspoorde, weet, hoe moeijelijk het is, zulk een 

 jong te vinden, zelfs al ziet men waar de ouden neerdalen. 



Eens b. v. zag ik een oud mannetje, dat telkens op verschillende plaatsen in 

 een weiland zijne verstrooide jongen voerde, en ik hoorde zelfs het tjilpen van 

 een jong individu. Eerst na veel moeite ontdekte ik het eerste jong, dat, zeer 

 bewust van zijn gevaarlijken toestand, onder het hooge gras wegkroop. Ik liet het 

 waar het was, doch trachtte, door rondom lijmstokjes te plaatsen, het oude man- 

 netje te vangen. Eenige oogenblikken later kwam deze dan ook met voeder terug, 

 en vertoefde veel langer dan gewoonlijk op den grond. De plaats, waar het jong 

 lag, eenmaal gemerkt hebbende, vond ik die gemakkelijk terug; doch, hoewel ik 

 de lijmstokjes zóó had geplaatst, dat het jong niet passeren kon, toch was het 

 verdwenen; eerst op acht passen afstands vond ik het ongehinderd terug, en later 

 de twee andere jongen, die zeer verre van elkander verwijderd lagen. Toen het 

 mannetje zich buiten staat zag, zijne jongen te voeren, vloog het verre weg, maar 

 ik vond het nogmaals terug, en wel, wonderlijk genoeg, bij zijn wijfje, dat ik 

 reeds door de eene of andere noodlottige omstandigheid verloren had geacht; zij 

 zat op drie eijeren te broeijen, terwijl de jongen, die door het mannetje verzorgd 

 werden, omstreeks achttien dagen oud waren. Ofschoon de drie eijeren werkelijk 

 leeuwerikeijeren waren, meende ik evenwel, dat ze door een ander wijfje moesten 

 gelegd zijn; en bij nader onderzoek bleek mij dan ook, dat ze reeds vroeger 

 bebroeid, doch verlaten waren geworden, want ik vond bij het uitblazen doode, 

 bijna verdroogde kiemen. Daar het grasveld, waarop ik dit alles waarnam, eenige 

 dagen vroeger bijna geheel was afgemaaid, waardoor meer dan een broeijend paar 

 kon verstoord zijn, had waarschijnlijk, terwijl het mannetje de jongen grootbragt, 

 het wijfje een nest in beslag genomen, dat door een ander verjaagd of gedood 

 paar was achtergelaten. 



