De zoo eigenaardige gewoonte van het wijfje van den Leeuwerik, om, wan- 

 neer zij verstoord wordt, op een ander nest te gaan zitten, is door velen waar- 

 genomen, en een gevolg van die gewoonte is, dat de eijeren van den Gelen 

 en den Gewonen Kwikstaart, van de verschillende Piepers en van andere vogels 

 wel eens voor die van den Leeuwerik worden aangezien. Eene andere van hare 

 eigenschappen is, dat zij de verlaten jongen van andere vogels ook voert, hetgeen 

 zij zelfs in de gevangenschap doet. Het is zeer merkwaardig te zien, hoe zij hierin 

 te werk gaat: zij voert die vreemde jongen zoo druk, dat ze bijna zich zelve ver- 

 geet. Maar ook in den vrijen staat, en terwijl zij hare eigen jongen heeft groot 

 te brengen, strekt zij in sommige gevallen hare goede zorgen ook over de verlaten 

 nakomelingen van andere vogelsoorten uit. 



Onze Leeuwerik is een zeer liefelijke vogel, die niet zeer schuw is en in de 

 kooi zeer mak wordt. Hij wordt minder om zijne kleuren gewaardeerd, dan wel 

 om zijn fraaijen, krachtigen zang, te meer daar hij, van al onze zangvogels, zich 

 het vroegst laat hooren; reeds in Februari] begint hij te zingen; de in den winter 

 gevangen mannetjes doen dit gewoonlijk eerst in Mei, doch sommigen het geheele 

 jaar door, en 's winters ook bij avondlicht. De jonge mannetjes van het eerste 

 broeisel zingen, of liever kweelen, reeds op een leeftijd van twee a drie maanden. 



Men vangt de Leeuwerikken meestal jong of in het vroege voorjaar, met 

 daartoe vervaardigde netten, 's Winters, als zij meer nabij de woningen komen 

 en zich gewoonlijk langs de slootkanten ophouden, kan men ze ook met lijmstok- 

 jes vangen; na vooraf eenig voedsel op het ijs of langs den kant gestrooid te 

 hebben, legt men de stokjes met het eene einde op het. ijs, en het andere 

 einde tegen den kant, zoodat de vogel er bijna onder door zou kunnen. De stokjes 

 moeten ongeveer een half el lang zijn en het lokaas onder de stokjes liggen. Als de 

 velden met sneeuw zijn bedekt en de Leeuwerikken veel op moesgrond vertoeven, 

 kan men ze insgelijks met lijmstokjes vangen; ook zoogenaamde slag- of nachte- 

 gaal-netjes kunnen, op besneeuwde gronden geplaatst, eene goede vangst opleveren. 



In de kooi kan de Leeuwerik, bij goede behandeling, dikwijls wel twintig jaar 

 oud worden. De kooijen moeten ruim, op den bodem vooral van zand en in het 

 midden van een zoogenaamd gras-, of nog liever van een klaverzoodje, voorzien 

 zijn. Gedurende het koude saizoen houdt men de Leeuwerikken binnenshuis, in 

 een niet te warm vertrek. 



Gelijk ik hiervoren reeds aanstipte, is de soort van voedsel niet zonder invloed 



