Als zij rusten, zitten zij, meestal eenigen bij elkaêr, op de bovenste takken 

 der boomen. Des zomers, gedurende het warmste gedeelte van den dag, verschuilen 

 zij zich in het gebladerte, maar steeds boven in den boom. 's Morgens vroeg 

 echter zijn zij het drukst in de weer, en in het voorjaar, vooral tegen den avond, 

 vereenigen zij zich in troepen en zetten zich op de bovenste takken van boomen, 

 op wieken van molens, of op de daken van hooge gebouwen neer, waar zij dan 

 als ware 't een concert geven. 



De zang van den Spreeuw heeft iets eigenaardigs, eigenlijk moeijelijk te be- 

 schrijven, doch genoeg bekend. Men wil dat hij geluiden van andere vogels 

 nabootst, doch dit is zoo niet; daar echter zijn zang zoo veel verschillende geluiden 

 heeft, hoort men niet zelden een toon, slag of strophe, welke met den zang van andere 

 vogels overeenkomt; zoo b. v. hoort men dikwijls, vooral in het begin van zijn 

 zang, een geluid, dat naar het gewoon geroep van den Wielewaal gelijkt. 



De Spreeuwen paren vroeg in den zomer en broeijen tweemaal, namelijk in Mei 

 en in Julij. Zij nestelen in boomholen, in gaten van muren, onder dakpannen, 

 eigenlijk overal waar zij eene geschikte plaats vinden. Als men houten kastjes, 

 van eene opening voorzien, tegen den schoorsteen of den muur hangt, komen zij 

 dikwijls ook daarin nestelen. Veel bouwstoffen gebruiken zij niet: gewoonlijk 

 slechts wat hooi, droog gras, stroo, en voor het binnenwerk veeren. Elk broeisel 

 beslaat uit vier a zeven blaanwgroene eijeren, die in zestien a zeventien dagen 

 worden uitgebroeid. Het mannetje lost zijne wederhelft dikwijls in het broeijen 

 af, en slaapt 's nachts naast het nest. De jongen worden door beide ouden, vooral 

 met wormen, gevoerd. Tegen den lijd dat zij het nest verlaten, zijn zij geheel 

 graauw, en beginnen in September, soms reeds in Augustus, te ruijen. Na den 

 rui hebben zij donkere glanzige veeren; op kop-, keel-, borst- en buikveêren, 

 even als op den rug, aan iedere veder eene roodachtig witte punt, en de 

 vleugel-, vleugeldekveèren en staartpennen met lichte zoomen bezet. Gedurende 

 hun eerste levensjaar is hun bek aanmerkelijk korter, dan die der ouden, en 

 donker van kleur. De seksen zijn dan nog niet te onderscheiden. Tegen het 

 volgende voorjaar echter heeft hun bek reeds zijne volle lengte bereikt, en 

 binnen ongeveer drie maanden, namelijk van Februarij tot April, zijn de witte 

 puntjes aan de veeren, vooral op den kop en aan de onderdeden des ligchaams, 

 bijna geheel verdwenen; achter in den nek en op den rug trekken deze puntjes 

 meer naar het roode, en de vederen nemen langzamerhand in glans toe. Bij 



