de mannetjes wordt de bek geheel geel, bij de wijfjes blijft hij meer graauw. 



In September, of tegen het einde van Augustus, keeren de Spreeuwen, na 

 eenige weken te hebben rondgedoold, naar hunne broeiplaatsen terug; jongen en 

 ouden blijven dan in de nabijheid van het vroeger betrokken nest den trektijd 

 afwachten, als wanneer zij zich in troepen vereenigen, die binnen eenige weken 

 tot duizenden aangroeijen. Zulke zwermen blijven tot half November bij elkaêr, 

 bewegen zich in allerlei wendingen door de lucht, vallen soms eensklaps op een 

 weiland of in het lage hakhout neder, en slapen 's nachts in het riet of in het 

 lage elzenhout. In het voorjaar, wanneer zij zich afzonderen, kruipen ze 's nachts 

 onder daken of in boomholen. 



In gevangenschap zijn het aardige vogels, die spoedig, mits men ze jong ver- 

 kregen heeft, verschillende aria's leeren fluiten en uit eigen beweging allerhande 

 geluiden nabootsen. Men kan hun ook eenige woorden leeren klappen. Oud gevan- 

 gen zijnde, worden zij zelden zoo leerzaam; daarom zijn die, welke men van 

 jongs af heeft opgevoed, vooral die van het eerste broeisel, het meest geschikt 

 voor de kooi. Zij zijn bijzonder oplettend, mak en vertrouwelijk, en worden ge- 

 woonlijk zeer oud. Het beste voedsel bestaat in gekneusd hennepzaad, kruimels 

 brood, fijn gesneden stukjes raauw vleesch of half (en zonder zout) gekookt kalfs- 

 hart; men kan er ook een weinig fijn rivierzand en in het voorjaar eenige 

 miereneijeren onder mengen; als er geen miereneijeren te krijgen zijn, geeft 

 men hun dagelijks een paar meel- of aardwormen; zij drinken gaarne melk. — 

 Als men hun een graszoodje in de kooi geeft, schijnen zij al zeer in hun schik. 

 Ook houden zij veel van baden, en loopen liever vrij door de kamer, dan in de 

 kooi opgesloten te zijn. Wanneer zij zich zoo vrij kunnen bewegen, ontwikkelt 

 hun verstand zich bijzonder; zij onderzoeken dan al wat hun vreemd voorkomt, 

 en geven door gebaren en verschillende geluiden hunne verwondering, vrees of 

 tevredenheid te kennen. 



Ik had een Spreeuw, die, wanneer ik aan het middagmaal zat, zich op tafel 

 voor mij plaatste en geduldig bleef wachten tot ik een stukje voor hem afzon- 

 derde, dat hij echter niet wegnam vóórdat ik het op den rand van mijn tafelbord 

 had neergelegd, 's Nachts sliep hij op den rand van een spiegel. Als het hard 

 regende, zat hij soms uren lang onbewegelijk voor het venster. Kwamen er vreem- 

 den binnen, dan kroop hij onder eene kast, vanwaar hij nu en dan even met 

 den kop onder uit kwam kijken, doch niet eerder te voorschijn trad, dan nadat 



