DE GEELGOES. 



EMBERIZA CITRINELLA. 



De Gorzen (Emberiza) zijn vogels, die in vorm tusschen de Vinken (Fringilla) 

 en de Leeuwerikken (Alauda) staan, en vele komen zoo zeer de Vinken nabij, dat 

 het moeijelijk te bepalen is, of zij tot deze, dan wel tot de Emberizae behooren, 

 terwijl daarentegen andere weder zeer duidelijk tot de Leeuwerikken overgaan, 

 wier kleurverdeeling de meeste soorten dan ook in vele opzigten hebben. 



Men kan dit geslacht in verschillende afdeelingen splitsen, namelijk, in die met 

 een meer kegelvormigen bek, met een spitseren, dunncren snavel (de eigenlijke 

 Gorzen), en de weinige soorten, die een langeren achterteen hebben en zich meer 

 bepaaldelijk op den grond bewegen. De eerste afdeeling bevat het geslacht Zono- 

 tricha, waarvan vele soorten in Amerika worden aangetroffen. 



De eigenlijke Gorzen, waarvan de Geelgors een der algemeenste is, behooren 

 In de oude wereld, Europa, Azië en Afrika, te huis, terwijl de weinige soorten 

 met een langeren achterteen (het geslacht Plectrophanes) in de Noordelijke pool- 

 streken gevonden worden. Eenige soorten bewonen Noord- Amerika, en twee Euro- 

 pesche, namelijk de Sneeu wgors (Emberiza (Plectrophanes) nivalis) en de IJsgors 

 (Emberiza (Pleet.) lapponica) komen in het najaar op den trek ook hier te lande voor. 



Bij de eigenlijke Gorzen is de bek, vooral de bovenkaak, vrij spits, de onder- 

 kaak daarentegen aan den wortel veel breeder, of liever sterker ontwikkeld. De 

 ondervlakte van de benedenkaak is, even als bij de Vinken, nagenoeg regt, maar 

 de mondhoek zeer afbellend, zoodat bij hen de knevelvederen aan de onderzijde 

 der kaak ontspringen. De vleugels staan in lengte juist tusschen die der Leeuwe- 

 rikken en der Vinken in; van de kleine vleugelpennen zijn de drie eerste langer 

 en breeder dan bij de Vinken, doch korter en smaller dan bij de Leeuwerikken; 

 de overige pennen zijn, even als bij de laatstgenoemden, aan de punt hartvormig 



