ingesneden. De schouderveêren liggen in dezelfde orde als bij de Leeuwerikken, 

 maar zijn niet zoo spits, waardoor zij weder die der Vinken nabij komen. De staart 

 en de staartpennen hebben weder den vorm van die der Leeuwerikken; daarentegen 

 zijn de onder- en bovendekveêren als bij de Vinken. Ook wat de lengte van 

 voetwortel en teenen en den vorm der nagels betreft, staat de Gors tusschen beide 

 genoemde vogels in. 



De kleuren van alle gorsachtige vogels zijn eenvoudig en zacht, even als hun 

 zang, althans die der meeste soorten. In levenswijze en keuze van voedsel hebben 

 zij allen onderling veel overeenkomst. 



Van de soorten, die in Nederland gevonden worden, is de Geelgors de meest 

 bekende, doordien zij om haar zang meer in kooijen wordt gehouden. Men kent 

 haar onder verschillende namen, als: Geelvink, Gierstvink, Gerstkneu, Haverkneu enz. 



Het is in ons land nagenoeg een standvogel, die, ofschoon vrij talrijk, echter 

 alleen op bepaalde plaatsen te vinden is. In laag hakhout, nabij boerenwoningen 

 of weiland, in wilgenboschjes of langs wegen met laag hout, vooral nabij slooten 

 of meren, zal men haar gewoonlijk aantreffen. Daar hoort men den eenvoudigen 

 zang van het mannetje, daar broeit ook het wijfje, en daar ook brengen deze vogels 

 den winter door. 



Er bestaat een zeer kennelijk verschil in kleur tusschen de seksen: het wijfje 

 heeft namelijk geen geel en nog minder roestbruin aan kop, borst en zijden; hare 

 kleuren trekken over 't algemeen meer naar het graauwe, en de zacht gele tinten 

 van het mannetje zijn bij haar door bleek groenachtig gele vervangen; zij is ook 

 meer gevlekt en heeft een bruinachtigen bek. 



De jongen zijn tot aan den eersten rui nagenoeg aan het wijfje gelijk; alleen 

 zijn zij iets grijzer, of liever minder donker gevlekt. 



De ouden broeijen, van Mei tot Julij, tweemaal, soms, bij zeer gunstig weder, 

 eene derde maal, wat echter bij de Geelgors zeldzamer dan bij vele andere vogels 

 wordt waargenomen. 



Het nest ligt meestal aan den waterkant op lage wilgeriknotten, op uitstekende 

 wortels van elzen, die langs het water groeijen, en in het gras, altijd onder de 

 schaduw, en in de onmiddellijke nabijheid van boomeh, alsook, doch zeer zelden, 

 tusschen takken. Als bouwstoffen voor het nest dienen, voor het buitenwerk: drooge 

 grashalmen en dunne, doode stengels van lage planten, en voor het binnenwerk: 

 dunne plantenvezels, zacht pluis, koe- of paardenhaar en soms ook veeren. 



