De eijeren, waarvan er vier a zes in één broeisel gevonden worden, zijn groot 

 en tamelijk rond; zij hebben, op een grijsachtig witten grond, over de geheele 

 schaal, maar voornamelijk aan het stompe einde, ongelijkmatige, rosse en grijze 

 vlekjes, die echter door eene menigte donker purperkleurige en bruinachtig zwarte, 

 dunne strepen bijna onzigtbaar worden gemaakt. De smalle streepjes ontbreken 

 gewoonlijk aan de stompe of onderzijde, maar zijn overigens op de geheele schaal 

 als gemarmerd, of als waren zij er met de pen op geteekend. Men vindt althans 

 op zulk een ei altijd een aantal figuren, naar het cijfer 3, alsmede naar komma's, 

 vraagteekens en punten gelijkende, waarom dan ook sommigen dezen vogel „Schrij- 

 ver" noemen. 



Alleen het wijfje broeit, terwijl het mannetje dan meestal in de nabijheid van 

 het nest te vinden is. De jongen worden met insecten, soms ook met zaden, waar- 

 schijnlijk uit den krop, gevoerd. Bij eenige jongen vond ik te gelijk zaden en 

 overblijfselen van spinnen in den krop. Vooral de larven van blad wespen, die op 

 elzen of wilgen leven, worden door de ouden aangebragt en ook door dezen genut- 

 tigd, hoewel zaden van lage planten, alsmede hennepzaad, hun voornaamste voed- 

 sel uitmaken. 



Den zang van het mannetje hoort men reeds van vroeg in de lente tot half 

 September; reeds vóór zonsopgang is hij in de weer, en uren achtereen herhaalt 

 hij zijn eentoonig, melankolisch geluid. Hij zwijgt meestal wanneer andere vogels zich 

 doen hooren; 't schijnt dus dat de stilte van morgen- en avondstond bovenal zijn 

 zanglust wekken. Des zomers, bij helder weder, is hij reeds bij de eerste ochtend- 

 schemering aan het zingen, 'tgeen wel eens tot de onderstelling heeft aanleiding 

 gegeven, dat de Geelgors niet slaapt, daar men hem toch 's avonds tot bijna in 't 

 donker nog hoort. 



Men vangt in het najaar vele Geelgorzen op de vinkenbaan; in den paartijd 

 ook door middel van slagnetjes, op den grond, in de nabijheid van het gekooide 

 wijfje geplaatst. Des winters, als er sneeuw gevallen is, vallen zij in allerhande 

 knippen, strikken of netjes, zoo er slechts eenig lokaas in ligt. Op de lijmstokken, 

 met den Uil, vangt men hen daarentegen zelden, ofschoon zij lang achtereen om 

 den vogelvijand heen blijven rondvliegen. 



In de gevangenschap heeft de Geelgors in levenswijze veel overeenkomst met 

 den Vink; hij zet, even als deze, zijn kuifje op, springt bedaard en klautert nooit, 

 is in den beginne vrij schuw, en blijft liefst buiten het gezellig verkeer van andere 



