vogelsoorten. Vandaar dan ook, dat hij in de kooi, vooral indien er andere vogels 

 in de nabijheid zijn, slechts zelden zingt, en in de volière nooit meer dan zijne 

 lokstem of gewoon geroep laat hooren. Om hem in gevangenschap tot zingen te 

 brengen, dient men hem dus in eene kleine kooi, en 's zomers altijd buiten te 

 houden, liefst zóó dat hij over eene ruime vlakte en vooral den morgenstond kan 

 zien. Daarom laat men hem 's nachts maar buiten handen. 



Men voert hem 't best met witzaad, eenig jong groen en bij afwisseling een 

 weinig maan- of papaverzaad of havergort. 



Als deze vogels lang in gevangenschap verkeerd hebben," worden zij wel eens 

 donker, soms geheel zwart. Zijn zij jong gevangen, dan worden zij nooit zoo fraai 

 geel, als hunne in de vrije natuur rondvliegende soortgenooten. Zeer oude man- 

 netjes worden soms geheel geelbruin op den rug, en verliezen dan de donkere 

 vlekjes op het achterhoofd. Witte variëteiten zijn, voor zoo verre bekend is, niet 

 aangetroffen, en het schijnt dat zij, even als de Sijsjes en meer andere vogels 

 met gele veeren, wel in het zwarte, maar nooit in het witte verkleuren. 



De zoo wonderlijk fraai gele voorwerpen, die wij dikwijls bij vogelkoopers 

 zien, zijn geene oude voorwerpen of gele verscheidenheden, maar zoogenaamd 

 geknipte, van welke men namelijk de donkere puntjes der kop- en nekveêren heeft 

 afgeknipt, om hun een fraaijer voorkomen te geven en ze daardoor des te beter 

 aan den man te kunnen brengen. 



