even als bij de mannetjes in het winterkleed; de verdere onderdeden als bij het 

 mannetje, ofschoon de strepen langs de zijden nimmer zoo donker worden. 



In het winterkleed heeft het mannetje lichte zoomen aan de zwarte kopveêren; 

 het rood in den bek is minder helder, en de bek trekt meer naar het bruine. 

 Ook het wijfje is 's winters fletser dan in het broeisaizoen. 



Tegen den tijd dat zij het nest verlaten, zijn de jongen geheel van zwart 

 ontbloot, en trekken hunne kleuren meer naar het roestroode. Na den eersten rui 

 is nog geen verschil van sekse bij hen op te merken, en zijn hunne kleuren 

 als volgt: bovenkop graauw met donkerbruine strepen; de smalle en breede 

 lichte band, vóór en achter het oog, nog afwezig, of slechts flaauw zigtbaar; 

 de achternek ros en flaauw gestreept; de rug als bij het oude wijfje, maar minder 

 donker; de vleugels meer eenkleurig graauw, en de lichte randen om de vleugel- 

 dekveêren naauwelijks merkbaar; de staart als bij het oude wijfje; aan de onder- 

 deelen komen zij het oude wijfje meer nabij; maar wat bij haar zwart is, wordt 

 bij de jongen door ros of bruinrood vervangen; de strepen aan de knevels don- 

 kerbruin, en de ooren (wangen) als bij het oude wijfje. Het meest opmerkelijke 

 onderscheid bestaat daarin, dat bij de niet volwassen voorwerpen de pooten licht- 

 bruin, eigenlijk doorschijnend geelbruin zijn, en dat de nagel aan den achterteen 

 veel meer gekromd is, dan bij de oudere voorwerpen. De bek der jongen is bruin 

 aan de bovenkaak, van de punt tot aan den wortel, alleen van boven donker- 

 bruin. In de lente van het tweede levensjaar beginnen de seksen in kleur te 

 verschillen, doordien de mannetjes langzamerhand aan den kop en over het geheele 

 ligchaam donkerder worden, en ook de wijfjes van lieverlede hare donkerder 

 kleuren op den rug en aan den krop krijgen. Beide seksen hebben in het tweede 

 jaar reeds zwarte pooten, maar de mannelijke voorwerpen blijven dan nog meer 

 gelijk aan de oudere in hun winterkleed. Het wijfje, van welken leeftijd of in 

 welk jaargetijde ook, krijgt nooit een gelen bek. 



üe IJsgors broeit in Noord-Europa, in Noord-Amerika, op IJsland en op de 

 Alpen. Het nest ligt op den grond en is zorgvuldig tusschen lage planten, onder 

 heesters of tusschen gras verborgen. De bouwstoffen bestaan uit droog gras en 

 stroo, zaamgewerkt met veeren of haar. De eijeren, waarvan er gewoonlijk viera 

 zes in een broeisel gevonden worden, verschillen onderling aanmerkelijk in kleur; 

 in een en hetzelfde nest vindt men wel eens sommige licht groenachtig met bruine 

 vlekken en andere geelbruin en grijs gevlekt. 



