Pastoor Sommerfeld zegt, in zijne beschrijving van de vogels van Baranger 

 Fiord, dat versch gelegde eijeren meestal groenachtig zijn met donkerbruine 

 vlekken, vooral aan het stompe einde, en dat zij eerst onder het broeijen donker- 

 der worden. 



In aanmerking genomen de eenvoudige tinten van het wijfje, tegenover de 

 in het oog vallende kleuren van het mannetje, is het zeer waarschijnlijk, dat alleen 

 het wijfje broeit. De jongen worden met zaden en kleine insecten grootgebragt. 



Het mannetje heeft een zacht kweelenden zang, waarvan de toonen „ziech 

 ziech" het voornaamste deel uitmaken; het geluid is echter zeer aangenaam. Het 

 gewoon geroep luidt nagenoeg als dat van de Geelgors, maar is iets minder 

 krachtig, niet zoo schor en meer stootend. In gevangenschap zingen deze vogeltjes 

 weinig. 



Men vangt ze in het najaar, op den trek, meestal op de vinkenbaan. Alle win- 

 ters komen er tot ons over, en menigmaal trof ik op de vogelmarkt jonge voor- 

 werpen onder de pasgevangen Rietvinken (Emb. schcenidus) aan. Ik heb jongen en 

 ouden levend gehad, en heb heden nog een jong mannetje in de kooi; de jongen slapen 

 's nachts op een stokje, maar de ouden blijven op den grond zitten en gaan bij dag dik- 

 wijls vlak op den buik in het zand liggen, even als de Leeuwerikken. Dit komt 

 zeer wel overeen met de verschillende vormen der nagels bij jonge en oude 

 voorwerpen. 



Pas gevangen zijn zij zeer schuw, maar worden weldra mak. Men kan ze 

 's winters buiten houden, en zij behoeven geene groote kooi te hebben, om 

 tevreden te zijn. Als er maar veel zand en een graszoodje aanwezig is, schijnen 

 zij al zeer in hun schik, zetten hun kuifje op en laten onophoudelijk hun geroep 

 hooren. De mannetjes beginnen reeds in Februarij te zingen, fladderen dikwijls 

 met de vleugels, en baden zich gaarne. 



Men geeft hun wit zaad, nu en dan een hennepzaadje, en wat jong groen. 

 Ofschoon zij weinig voedsel noodig hebben, worden zij spoedig vet; alsdan zin- 

 gen zij weinig en worden zij vadzig. Het best is dan, hun een bepaald dagelijksch 

 rantsoen te geven, namelijk, genoeg om in 't leven te blijven, maar te min om 

 zich te kunnen mesten. 



