Hier te lande was eertijds alleen in Noord-Braband of Gelderland een vinken- 

 nest te vinden; sedert de laatste vijftig jaren echter heeft men waargenomen, dat 

 de Vink bij ons meer algemeen is geworden, zoodat wij hem thans allerwege in 

 onze tuinen kunnen aantreffen, alsook op de straatwegen, waar hij, in gezelschap 

 der Huismusschen, in allerlei afval naar voedsel zoekt. Hij broeit zelfs nabij de 

 steden en bezoekt ons in groote menigte op den trek; en, hoewel er nog slechts 

 weinig Vinken, en dat nog wel in den regel alleen mannetjes, hier overwinteren, 

 heeft men toch opgemerkt, dat zij in voortdurend kleiner aantal van hier weg- 

 trekken. 



De Vinken broeijen gewoonlijk tweemaal gedurende den zomer, namelijk in 

 't begin van Mei en omstreeks half Junij; het tweede broeisel komt tien a veer- 

 tien dagen nadat de jongen van het eerste zijn uitgevlogen. 



Het nest is zeer kunstig bewerkt, half kogelvormig, eenigzins plat en met 

 gelijke, sterk doorweven wanden, uit worteltjes, plantenvezels , fijne halmpjes en 

 veel zachte mos gemaakt en van binnen met zachte pluis, schapenwol, of wel met 

 koe- of paardenhaar voorzien. Zij hechten het nestje op of in een vorkvormigen, 

 beschaduwden tak van vrucht- (appel- of pere-) boomen vast; soms echter treft 

 men het in eiken, wilgen, linden of andere boomsoorten aan. 



De eijeren zijn vrij puntig, bleekblaauw , vooral aan de stompe zijde graauw 

 gevlekt, terwijl eenige grootere bruinroode stippen, ongelijkmatig over het ge- 

 heele ei zijn verdeelt. Zij worden door het wijfje in dertien dagen uitgebroeid. 

 Bij zeer gunstig weder broeijen de Vinken soms voor de derde maal, maar de 

 daaruit voortkomende jongen zijn meestal klein en gewoonlijk zwakke zangers, die 

 eerst in het volgende voorjaar ruijen. 



In den vrijen staat ruijen de Vinken daarentegen in het najaar. In de kooi 

 verliezen zij dikwijls omstreeks Maart eene massa veeren, maar krijgen soms ook 

 nieuwe, hetgeen slechts eene gedeeltelijke ruijing is, terwijl zij in het daaropvol- 

 gende najaar (even als de in vrijheid levende) voor goed van veeren wisselen. 

 De overgang van het winter- tot het zomerkleed bij de mannetjes geschiedt door 

 langzame kleursverandering, zonder dat er nieuwe veeren bijkomen of oude uit- 

 vallen; die van het zomer- tot het winterkleed geschiedt door ruijing. 



Het zomerkleed van het mannetje is iets fraaijer dan zijn wintertooi en 

 onderscheidt zich daarvan vooral door den blaauwgrijzen bovenkop en bek, 

 die in het koude jaargetijde meer naar het bruine trekken, terwijl alsdan ook 



