de pooten lichter en de roodachtige horstveêren een weinig iletser zijn. Het 

 wijfje heeft over het geheel eene groenachtig graauwe tint, geen grijs in den 

 nek, geene roode wangen, keel of borstveêren, ook geen zwart aan de vleugels, 

 en het is meestal iets kleiner dan het mannetje. De jongen hebben, tegen den 

 tijd dat zij het nest verlaten, in kleur eenige overeenkomst met hunne moe- 

 der, doch hunne onderdeelen zijn blanker. Zij krijgen hunne volmaakte kleuren 

 spoedig; reeds in de tweede maand kan het geslacht bij hen onderscheiden wor- 

 den, en met de derde of vierde maand zien de jonge mannetjes er als de 

 ouden in hun winterkleed uit. 



Het voedsel der Vinken bestaat in allerhande zaden, jong groen, granen en 

 insecten, met welke laatsten de jongen worden grootgebragt. In den winter, als 

 er sneeuw ligt en er voor de Vinken weinig te eten is, komen zij nabij de 

 woningen en nemen, even als de Musschen, zeer gaarne kruimels brood, zelfs 

 aardappelen als voedsel. In de kooi geeft men hun wit- en hennepzaad. 



De zang van het mannetje is krachtig, aangenaam luidend, maar weinig 

 afwisselend. Hij herhaalt altijd ongeveer dezelfde syllaben die hij even te voren 

 liet hooren. Evenwel bestaat er onder den vinkenzang of zoogenaamden „slag" veel 

 onderling verschil, en daarnaar worden de gekooide Vinken (waaronder de onge- 

 lukkige blinden) gewaardeerd. Elk mannetje heeft namelijk zijne eigenaardige wijze 

 van zingen, en de meesten verwisselen dikwijls de toonen van hun regelmatigen 

 zang in dier voege, dat zij drie en meer slagen laten hooren. Het geluid of de 

 toonaard van den slag is, al naar de omstandigheden, waaronder de vogel verkeert, 

 of de streek, die hij bewoont, zeer verschillend; ook neemt dikwijls het eene 

 mannetje een meer of minder fraaijen toonaard of slag van het andere aan. 



Als men in April, namelijk in den paartijd een gevangen Vink in de nabij- 

 heid der vrije voorwerpen plaatst, dan zal hij gewoonlijk het eerste slaan; gaat 

 hem echter een sterker mannetje in 't zingen vóór, dan zal de gevangene zwijgen. 

 De Vink, in den vrijen staat, is ijverzuchtig en twistziek, wanneer de paartijd 

 daar is; onverschrokken valt hij dan eiken mededinger aan, zingt bij en na den 

 aanval, doch zwijgt, wanneer hij de nederlaag geleden heeft, en wacht dan tot 

 zich eene betere gelegenheid voor hem opdoet, om een wijfje magtig te worden. 

 Zijn er mannetjes in de nabijheid van een gekooiden, en slaat deze onbevreesd 

 door, dan wordt hij weldra voor de in vrijheid zijnde een verklaard vijand, en 

 zij trachten elkander te overschreeuwen slaan dan door tot hun de magt ont- 



