breekt om nog een toon meer te uiten; nog erger gaat het toe, als er een wijfje iri 

 de buurt is, en de gekooide haar durft roepen: dan valt zijn mededinger op hem 

 aan, tracht hem de veeren uit te plukken, vliegt woedend tegen de traliën van 

 de kooi, en dikwijls gebeurt het dan, dat beide vechtende zich bek en vleugels 

 tegen de traliën stukvliegen. 



Hierdoor is het dan ook zeer eenvoudig, de in vrijheid vliegende mannetjes 

 te vangen: men behoeft slechts rondom de kooi, waarin een mannetje gevangen 

 zit, eenige lijmstokjes of een slagnetje te plaatsen. 



In de kooi kunnen de Vinken zeer oud worden, en dikwijls neemt, naarmate 

 zij ouder worden, het wit hunner vleugels eene min of meer geelachtige tint aan. 



De vinkenvangst in het voorjaar heeft iets eigenaardigs, doch die van het 

 najaar brengt meer voordeel aan. Bij mistig weder en goede lokvinken zijn er wel 

 eens vijfhonderd vogels (bijna allen Vinken) op één dag gevangen. Gemiddeld 

 vangt men er echter zeventig op een voormiddag. De op bedoelde wijze gevangen 

 voorwerpen zijn meerendeels voor de keuken bestemd. 



De blinde Vinken, de ongelukkigste aller vogels, zingen, zegt men, fraaijer, 

 omdat zij de veranderingen der jaargetijden niet kunnen opmerken en dus meenen, 

 dat het altijd zomer is, waarom zij dan ook, volgens velen, het geheele jaar door 

 zouden slaan. Anderen weder gelooven, dat de blinde vogel uit verveling zingt. 

 Beide onderstellingen zijn echter zeer onjuist; immers, men kan den Vink door 

 marteling wel het gezigtsvermogen ontnemen, maar niet zijn instinct, en daar- 

 door voelt en hoort het ongelukkige diertje toch nog steeds het verschil der 

 jaargetijden. En wat het zingen uit verveling betreft, ook dit komt mij niet min- 

 der ongerijmd voor: het is waar dat alle vogels ook uit angst, haat of woede 

 toonen voortbrengen; maar uit verveling te zingen, 't zou inderdaad veinzen moe- 

 ten heeten, en dat is toch waarlijk van geen vogel te verwachten. Een goed 

 onderhouden, wel gevoede Vink zal dan ook ongetwijfeld fraaijer zingen, dan een 

 zoo deerniswaardig voorwerp, dat daarenboven, als ware 't om zijn lijden nog te 

 vermeerderen, in een zoogenaamd „pothuisje" wordt opgesloten, waarin hij zich 

 naauwelijks keeren of wenden kan. Stellen wij daartegenover een zienden, vrolijken 

 zanger, bij wien wij alle gemoedsaandoeningen kunnen gadeslaan, dan zullen wij 

 ons ten volle overtuigd gevoelen, dat het blindmaken dezer vogels niet slechts 

 barbaarsch, maar ook geheel nutteloos is. 't Zijn dan ook de echte vogellief heb- 

 bers niet, die er blinde Vinken op nahouden! 



