In ons land komt slechts ééne soort voor, ofschoon de vogelhandelaars en 

 vogelvangers ze in twee soorten willen verdeelen, die zij „Gewone Sijsjes" en 

 „Smidjes" noemen. De laatsten echter zijn de oude mannetjes, die, oud gevangen 

 zijnde, hunne donkere kleur behouden, terwijl de jong gevangene nimmer zoo 

 zwart als de zoogenaamde Smidjes worden. 



Wanneer wij den vorm en bouw der Sijsjes nagaan, dan bemerken wij spoedig, 

 dat zij eene andere levenswijze, dan de eigenlijke Vinken, moeten hebben. Hunne 

 tamelijk korte, met scherpe nagels voorziene pooten stellen hen in staat, te 

 klauteren en aan de takken te hangen, hetgeen de andere Vinken (met uitzonde- 

 ring van de Distelvinken en Barmen) niet kunnen. De spitse snavel van het 

 Sijsje is een uitmuntend werktuig, om de zaden uit elzen- of dennenvruchten te 

 pikken, hetgeen den eigenlijken Vinken met hun meer stompen bek veel moeije- 

 lijker moet vallen. Ook kunnen de laatstgenoemden niet aan de takken hangen, 

 zoodat zij de elzenpitten niet uit de vrucht kunnen halen, wanneer deze nog aan 

 de takken vastzit, maar wachten moeten totdat die vruchten afgevallen zijn en op 

 den grond liggen, terwijl het Sijsje behendig naar de uiterste einden der takken 

 klautert en hangende de zaden tot zich neemt. Het Sijsje gebruikt evenwel ook 

 ander plantaardig voedsel, en eet in den zomer veel rupsen en andere kleine 

 insecten. 



De eigenlijke trektijd dezer vogeltjes is in October. Evenwel zijn zij dikwijls 

 nog in December en Januarij hier te vinden, hetgeen daaraan is toe te schrijven, 

 dat die Sijsjes, welke niet in gezelschap van andere Vinken, maar in afzonderlijke 

 troepjes henentrekken, niet zoo geregeld doorvliegen, maar zich meestal hier en 

 daar in boomen, bij voorkeur in digt bij het water gelegen boschjes, ophouden. 



Op den najaarstrek komt dit vogeltje veelvuldig bij ons voor, en het 

 blijft dikwijls den geheelen winter hier over. Eenigen broeijen ook in ons 

 land, ofschoon zelden elders dan in de provinciën Gelderland en Noord-Braband. 

 Het bewoont verder het gematigde Europa, is in de koudere streken zeldzaam, 

 daarentegen in Duitschland en Frankrijk zeer algemeen. 



De voorwerpen, die in Nederland overwinteren, trekken gewoonlijk in April 

 naar de meer Zuidelijk gelegen landen, om er te broeijen; evenwel worden er 

 steeds gedurende den zomer ook bij ons broeijende gevonden. Men ontmoet in 

 het voorjaar altijd meer mannetjes dan wijfjes, en wanneer deze vogeltjes paren, 

 dwalen de ongepaarde mannetjes alleen rond. 



