De broeitijd der Sijsjes duurt van Mei tot Augustus. Hun nest, dat, hoewel 

 iets kleiner, toch veel overeenkomst heelt met dat van de gewone Vink (Fringilla 

 coelebs), bouwen zij op of tusschen takken van groote heesters of vruchtboomen , 

 of ook wel op wilgenstammen. Het wijfje legt gewoonlijk tweemaal, namelijk tegen 

 half Mei en in het begin van Julij, een vier- a zestal kleine, graauwwitte, ros- 

 achtig en graauw gespikkelde eijeren, en broeit ze in dertien dagen uit. Aanvan- 

 kelijk vertoonen de jongen de fletse kleuren van het wijfje, en is ook hun boven- 

 hoofd nog niet zwart. Tegen den tijd echter, dat zij het nest verlaten, zijn zij 

 reeds meer gestreept dan de moeder, en nog in hetzelfde najaar komen bij hen 

 de kleuren te voorschijn, welke de geslachten kenmerken, waarvan het onder- 

 scheid, gelijk ieder vogellief hebber weet, zeer in 't oog loopend is. Het geel aan 

 borst, keel en langs den kop is bij jongen van drie maanden reeds duidelijk zigt- 

 baar; daarentegen is hun bovenkop dan nog slechts weinig donker gekleurd, en 

 ontbreekt hun nog de zwarte keelvlek. In het tweede jaar zijn de jongen vol- 

 wassen, ofschoon zij dan nog niet de zoo donkere tinten der tweejarige voor- 

 werpen bezitten. 



Men vangt de Sijsjes gewoonlijk op de vinkenbaan; de meest eigenaardige 

 vangst geschiedt echter met den lijmstok (lijmhengel). In het najaar, van November 

 tot Januarij, als deze vogeltjes in troepjes rondzwerven en zich meestal in het lage 

 elzenhout ophouden, is het gemakkelijk, hen op die wijze te verschalken. 



De vogelaars nemen tot dat einde een klein kooitje, waarin een wijfje zit, 

 onder den linkerarm, of hangen het op den rug; in de regterhand houden zij een 

 drie a vijf el langen stok (liefst elzentak), aan de punt van vogellijm voorzien. 

 Het wijfje in de kooi verraadt door haar gefluit weldra de aanwezigheid van een 

 troepje van hare soort, en de vogelaar nadert voorzigtig de plaats, waar de vrije 

 vogeltjes zich ophouden. Hetzij nu dezen, nieuwsgierig naar het vogeltje in de 

 kooi, en niet bevreesd voor den langen tak, dien de vogelaar in de hand houdt, 

 komen aanvliegen, of wel rustig aan de elzenproppen blijven voorteten, in elk 

 geval heeft dan de vogelvanger tijd genoeg, om met zijn lijmhengel een der 

 vogels te naderen en hem even een tikje te geven. Dikwijls zelfs bemerken de 

 vogels niet terstond, dat hunne veertjes vastgelijmd zijn; althans schrikken zij niet 

 dadelijk. De vogelvanger haalt nu bedaard den gelijmden vogel van den stok af 

 en plaatst hem in het kooitje bij het reeds gevangen wijfje. 



Bij deze vangst is het raadzaam, alleen de mannetjes te kiezen; want, als de 



