eerst gevangene een wijfje is, vliegen de overigen meestal onmiddellijk weg. Dit is 

 misschien daaraan toe te schrijven, dal deze vogeltjes alsdan nog ongepaard leven, 

 en er bij een troepje meer mannetjes dan wijfjes zijn. Wanneer men zich daaren- 

 tegen in het voorjaar met deze vangst bezig houdt, zal men juist het tegendeel 

 ondervinden; als namelijk de vogels dan gepaard zijn, en men eerst een wijfje 

 vangt, blijft gewoonlijk een der mannetjes in de nabijheid, waarschijnlijk omdat 

 hij zich meer om het lot zijner wederhelft bekommert, dan de wijfjes in het 

 najaar om de mannetjes. 



Van de in het najaar gevangen vogels sterven er velen door te ruwe behandeling, 

 en anderen doen zich zelven door gulzigheid den dood aan. Niettemin kunnen de 

 Sijsjes, bij goede behandeling in de kooi, tot twintig jaar oud worden. Het meest 

 geschikte voedsel is witzaad; gedurende het koude jaargetijde geeft men hun nu 

 en dan een gekneusd hennepzaadje, en bij afwisseling elzenzaad. Des zomers is 

 hennepzaad dikwijls nadeelig, omdat dit te veel verhit en opwekt; men kan dan 

 de hun onthouden versnapering door een of ander jong groen, vooral het zooge- 

 naamd Kruiskruid, vervangen. 



De jong gevangen Sijsjes worden in de kooi nimmer zoo fraai, als de oud 

 gevangene; bij de eersten blijft meestal de zwarte keelvlek geheel weg; sommigen 

 echter worden, door het aanhoudend eten van hennepzaad, geheel zwart. Witte 

 of vaalkleurige variëteiten worden niet waargenomen. 



Het Sijsje zingt minder fraai dan de andere vinkachtige kamervogels; het is 

 niettemin een onvermoeide zanger, die zich reeds in den vroegen ochtend en zelfs 

 in den winter laat hooren; doch de liefhebbers houden dit vogeltje meer om zijne 

 geaardheid, dan om zijn gefluit; want geen kooi-vogel wordt zoo mak en zoo 

 vertrouwelijk, als het Sijsje. 



Jong gevangen of uit het nest opgekweekte mannetjes paren somtijds later 

 met het wijfje van den Kanarievogel. De daaruit voortgesproten bastaards hebben 

 in hun zang meer van het Sijsje dan van het mannetje van den Kanarie; daaren- 

 tegen zijn zij fraaijer gekleurd en vertoonen zij, naar mate van de kleur der 

 Kanarie-wijfjes, dikwijls eene zeer zonderlinge combinatie van de teekening der 

 beide ouden. 



