scheuten, en later ook met insecten grootgebragt. Zij zijn spoedig volwassen en 

 blijven nog lang in het gezelschap der ouden. Die van het tweede en laatste 

 broeisel trekken gelijktijdig met de ouden in het najaar weg. 



Het verschil tusschen de seksen bestaat bij de volwassen Groenlingen alleen 

 in de fraaijere kleuren der mannetjes ; de wijfjes hebben namelijk geen helder geel 

 aan de onder-, en geen grijs aan de bovendeden. De kleur der jongen is, wan- 

 neer zij het nest verlaten, meer als die van het oude wijfje, maar zij zijn iets 

 blanker en aan de onderdeden eenigzins gestreept. Na den eersten rui (Augus- 

 tus tot September) zijn de seksen reeds te herkennen, maar hebben de jonge 

 mannetjes nog niet die fraaije kleuren, waarmede de oudere in den zomer prijken. 



De zang van den Groenling, in den vrijen staat, is eenvoudig en bestaat in 

 het variëren der toonen van zijn gewoon geroep, soms, vooral op het einde der 

 strophen, door een zacht maar zuiver geluid afgewisseld, zoo als dat van den 

 Kanarievogel, doch zwaarder en meer naar de lokstem van den Vink in den zomer 

 gelijkende. Ook de Groenling laat dit geluid alleen des zomers en gewoonlijk in 

 den vroegen ochtend hooren, meestal op de bovenste takken der boomen zittende. 

 Na Augustus of het begin van September hoort men zelden anders dan zijn ge- 

 woon geroep. Onder het vliegen, vooral in den trektijd, heeft zijn geluid wel iets 

 van zijne lokstem of gewoon geroep, maar volgen de toone,n of syllaben elkander 

 spoediger op. 



Men vangt deze vogels op de vinkenbaan, en de weinigen die 's winters over- 

 blijven, geraken spoedig in allerlei vallen en strikken. 



In de kooi voedt men ze met hennipzaad, wit en zwart zaad, allerlei jong 

 groen, zoo als kruiskruid, kropsalade, enz. Jong gevangen vogeltjes, mits niet 

 ouder dan ééne week, kan men met geweekt brood, waaronder een weinig maan- 

 zaad, grootbrengen, en deze worden gewoonlijk de beste zangers in de volière. 

 Over 't algemeen zijn de Groenlingen in de gevangenschap aardige vogels, die, zoo 

 lang men ze alleen laat, zich vrij stil en rustig houden, doch daarentegen in 

 gezelschap van andere vogels zeer levendig van aard zijn; zij kunnen dan vele 

 andere vogelsoorten zeer natuurlijk nabootsen, zóó zelfs, dat men, alleen op 

 het gehoor af, meestal niet kan onderscheiden, welke vogels in de volière zingen. 

 Dikwijls ook bootst de Groenling de geluiden van al de vogels in de volière onder 

 elkander na, en wel zoo uitmuntend, dat het allen schijn heeft alsof al zijne kooi- 

 genooten te gelijk den zang aanhieven. 



