heele jaargetijde broeijende paren gevonden, ofschoon elk paar slechts tweemaal 

 's jaars nestelt. Het nest is half kogelvormig, klein en, even als dat van de 

 kleine Karekiet (Calamoherpe phragmitis), aan stengels van riet of grashalmen 

 vastgehecht; somtijds nestelen zij in heesters en struiken en, volgens de inwoners 

 van het eiland Santiago, ook in oranjeboomen. 



De eijeren, waarvan er vijf a zeven in één broeisel worden gevonden, zijn 

 wit met eenige kleine roode stipjes aan de stompe zijde, en hebben veel overeen- 

 komst met die van ons Boomkruipertje. Volgens de inboorlingen van het eiland 

 St. Thomas, broeijen zij gezellig; dit komt mij zeer waarschijnlijk voor, ten 

 eerste omdat zij gezellig leven, ten andere omdat ik altijd vele jonge voorwerpen 

 bij elkaêr in de kooijen zag, waarin zij door de negerjongens te koop worden 

 aangeboden. Deze jonge vogeltjes hebben de kleur van het oude wijfje, hetwelk 

 zich van het mannetje onderscheidt door de meer gelijk bruine tinten en door- 

 dien het de zwarte onderdekveêren der staart mist. De ouden vliegen met de jongen 

 rond totdat zij een tweede broeisel aanleggen, waarna die van het eerste zich 

 bij een reeds bestaanden troep voegen. Dit geldt ook voor de tweede nakome- 

 lingschap, en ook de ouden voegen zich bij een voorbijtrekkenden troep, welke 

 daardoor somtijds tot honderd en meer voorwerpen aangroeit. 



Hun voedsel bestaat uitsluitend uit zaden, vooral graszaad, waarmede de 

 jongen worden gevoerd. 



Het vangen van deze vogeltjes geschiedt, in de onderscheiden streken waar 

 zij te huis behooren, op verschillende wijze, namelijk met netjes, met strikjes of 

 ook wel met vogellijm. De eerstgenoemde wijze is wel de doelmatigste, omdat 

 men daardoor vele te gelijk kan magtig worden. 



In den gevangen staat houdt men ze gewoonlijk gepaard of in gezelschap omdat 

 zij, alleen zijnde, spoedig kwijnen en meestal sterven. Het is echter voldoende, hen met 

 andere kleine vogels te zamen te houden, als wanneer zij, beter dan de meeste andere 

 uitheemsche kamervogels, het gezelschap hunner soortgenooten kunnen ontberen. 

 Ook is het niet volstrekt noodzakelijk, beide geslachten bij elkaêr te houden. 



Hoe grooter echter de volière is en hoe meer vogels daarin aanwezig zijn, des te 

 beter zullen de St. Helena-Fazantjes tieren. Bij behoorlijke behandeling zullen zij 

 ook in gevangenschap voorttelen. Daartoe is eene groote kooi noodig, omstreeks 

 1 Ned. el hoog en lang, en minstens V 3 Ned. el breed, en geheel of gedeeltelijk 

 van traliën voorzien; in een der bovenste hoeken van deze kooi plaatst men een 



