(PI. sanguinirostris), maken zij in de kooi van allerhande pluis of draadjes een 

 weefsel: zij trekken en vlechten namelijk die stoffen over elkander, hechten ze aan 

 de traliën en ruststokjes vast, en maken soms de geheele kooi zoo digt, dat men 

 de vogels zelve bijna niet meer zien kan. In groote volières met andere vogels 

 vereenigd, maken zij zelden van hunne vaardigheid gebruik, althans weven zij dan 

 nooit zoo aardig als in kleinere kooijen. 



In gevangenschap broeijen zij soms ook; maar daartoe moeten zij zich ineene 

 groote volière vrij kunnen bewegen en door niets in het broeijen gestoord worden. 



Wijfjes, die lang in de kooi hebben vertoefd, krijgen soms ook een rooden 

 kop, zoodat zij dan de kleuren van het mannetje aannemen. Nu en dan, doch zel- 

 den, worden er ook zwarte verscheidenheden van deze vogelsoort aangetroffen. 



