zij nog jong zijn; overjarige mannetjes behouden echter bijna altijd eenige rood- 

 achtige veertjes aan de zijden van den krop en aan de stuit. 



In den vrijen staat broeijen zij van October tot Maart, soms iets vroeger of 

 later, maar altijd na den regentijd, welke in de eerste weken van September 

 begint en in October eindigt. Zij nestelen in het hooge riet, langs de rivieren, 

 in suikerplantages, in het hooge gras, in heesters of tusschen takken van lage boomen; 

 daar vervaardigen zij van droog gras of fijne plantdraden een groot, rond nest 

 met eene naauwe opening van boven of op zijde. De eijeren, waarvan er vier a 

 zeven in een broeisel gevonden worden, zijn bleek groenachtig blaauw en gelijken 

 dus in kleur veel op die van den Gewonen Spreeuw; zij worden alleen door het 

 wijfje uitgebroeid. 



De jongen worden met zaden, vooral met graszaad, opgevoed; de ouden 

 eten ook insecten. Geruimen tijd nadat de jongen het nest verlaten hebben, ver- 

 toeven zij nog in het hooge gras, en blijven tot het tweede broeisel in het 

 gezelschap der ouden. Na het tweede en laatste broeisel vereenigen deze vogels 

 zich in troepen, meestal ook met andere vinkachtige vogels. 



Hun gewoon geroep, dat zij vooral onder het opvliegen doen hooren, heeft 

 veel overeenkomst met dat der Ringmusch, maar is iets krachtiger. Soms ook 

 laten de mannetjes, terwijl zij aan de uiterste takken van lage boomen hangen en 

 daarbij, even als onze Spreeuwen, met de vleugels slaan, eene soort van zang 

 hooren, in een scherp ratelend geluid bestaande. Even als de Wevers, zijn zij 

 gewoon, zoodra zij een roofvogel of eenig ander gevaar bespeuren, in het 

 hooge gras te schuilen; zij dalen dan voorzigtig langs de grasstengels naar 

 den grond, en blijven daar onbewegelijk zitten. 



In de gevangenschap worden deze vogels zeer mak. Zij kunnen de koude 

 niet verdragen, en men zal dus wel doen met ze het geheele jaar binnenshuis te 

 houden. Ook dient men ze in de volière gepaard, althans eenige hunner bij elkaêr 

 te laten, vermits zij, alleen blijvende, spoedig wegkwijnen. Men voedt ze met 

 gierst, wit- en hennepzaad; zij eten ook gaarne lijnzaad en suiker. 



Het verkleuren der mannetjes in gevangenschap begint gewoonlijk in het 

 najaar; eerst komen dan de oranje- en later de zwarte vederen te voorschijn. 



Aangaande dit verkleuren heb ik het volgende opgemerkt. Daar echter mijne waar- 

 neming op een vogel in de kooi gedaan is en de kleursverandering dan dikwijls afwijkt 

 van de gewone wijze waarop de vogels hun prachtkleed krijgen, kan ik moeijelijk als 



