zeker stellen, dat de verkleuring bij de in vrijheid levende voorwerpen op dezelfde 

 wijze geschieden zou. Ik heb dan opgemerkt, dat de fluweelachtige, zwarte veeren op 

 borst, buik en bovenkop bijna geheel door ruijing te voorschijn kwamen; dat daaren- 

 tegen de zwart gevederde ooren, de roodachtige rug- en schouderveêren, evenals de 

 roode stuit en de boven- en onderdekveêren van den staart, langzamerhand aan het 

 ligchaam verkleurden, zonder uit te vallen; voorts dat aan den nekkraag eerst 

 tusschen de graauwe veeren zich eenige roode vertoonden, terwijl de overige nek- 

 veêren uitvielen en gedeeltelijk door geheel roode, gedeeltelijk door nieuwe graauwe 

 vervangen werden, welke laatste echter van lieverlede de oranjeroode kleur aannamen. 

 De bek werd, van bruin, langzamerhand zwart. De vleugels en staart echter ondergingen 

 volstrekt geene verandering. Om tot de verklaring van deze zonderlinge verkleuring 

 te komen, heb ik eenige in hun vaderland geschoten voorwerpen onderzocht, en 

 bevonden, dat de kleur van staart en vleugels in alle jaargetijden dezelfde is, en 

 dat het verkleuren van sommige vederpartijen, namelijk die van nek-, krop-, 

 borst- en buikveêren, door langzame ruijing geschiedt. Het schijnt dus dat deze 

 vogels, tegen den gewonen regel in, van den winter naar den zomer gedeeltelijk 

 ruijen en na den zomer (na den broeitijd) weder gedeeltelijk of geheel van vederen 

 verwisselen. Men houde hierbij in het oog, dat de zomer, of liever, de tijd waarop 

 de Oranjevinken in hun vaderland verkleuren, gelijkstaat met het najaar of den 

 winter hier te lande. Er zijn evenwel voorbeelden van voorwerpen, die, nadat zij 

 lang gekooid geweest en daardoor van lieverlede aan ons klimaat gewoon geraakt 

 waren, gelijktijdig met onze inlandsche vogels van kleuren verwisselden. 



