vinkachtige vogels beschouwd worden. Er bestaan zeker nog andere, minder 

 bekende namen, en er zullen er nog wel meer geschapen worden, omdat er nog 

 nu en dan nieuwe vormen bekend worden en sommige, onder de liefhebbers 

 reeds bekende soorten nog niet wetenschappelijk beschreven zijn. 



Het kleine West-Afrikaansche vogeltje nu, dat gewoonlijk Domino, Kleine 

 Domino of Bandelotje wordt genoemd en met nog eenige soorten het geslacht 

 Spermestes uitmaakt, is in ons land onder de vogelliefhebbers genoeg bekend. 



Aan de geheele Westkust van Afrika is het zeer algemeen en wordt in die 

 streken nabij moerassen, in vlakten en op plaatsen, met laag hout begroeid, gevonden. 

 Het leeft gezellig in troepen van zijne soort en met andere vinkachtige vogels. 

 Op het eiland St. Thomas is het meestal te gelijk met de Estrelda cinerea in de 

 grasvelden te vinden. Daar heet het in de Portugesche taal Olha grosse (Groot- 

 oog), in de landtaal Sihi rittalle. Op Prinseneiland leeft het even als op St. Tho- 

 mas, maar meestal in gezelschap van den Wever (Symplectes prlnceps) en van den 

 Roodkop- Wever (Ploceus erythrops). De Portugezen aldaar noemen het eenvoudig 

 Piquenito (Kleintje), en in den landnaam heet het Siwie-singa. Zoowel Sihi als 

 Siivie beteekent „vogel", terwijl rittalle en singa van het stemgeluid des vogels 

 is afgeleid. 



Het mannetje is iets glanziger op den kop en aan de schouderveêren; voor 't 

 overige is het moeijelijk van het wijfje te onderscheiden. Daar het in die gewes- 

 ten van Afrika altijd groen, eigenlijk altijd zomer is, broeijen deze vogeltjes 

 daar niet in een bepaald jaargetijde, maar treft men ze er steeds broeijende aan. 

 Evenwel broeit ieder paar niet meer dan driemaal 'sjaars, en verloopen er tus- 

 schen elk broeisel ongeveer zes weken. Alle drie malen broeijen zij in hetzelfde 

 nest, dat tusschen de takken van heesters, lage boomen, zoo als de cacao, en op 

 doode boomtakken aangebragt, geheel uit dunne gedroogde grasstengels vervaar- 

 digd wordt, en zoo groot is als dat van den Zanglijster. Het wijfje legt een achttal 

 zeer kleine, geheel witte eijeren, die zij in twaalf dagen uitbroeit. 



De jongen worden met kleine, vooral gras-zaden, uit den krop gevoerd; tot 

 aan den eersten rui zijn zij geheel bruin, doch hun snavel bruinzwart. 



De geheele familie blijft bij elkaêr tot er een nieuw broeisel aangelegd wordt. 

 Zij rusten dikwijls in doode boomen, op de bovenste takken, en 's nachts slapen 

 zij, digt aaneengesloten, op een en denzelfden tak. 



De ouden zijn schuwe, levendige vogeltjes, maar gemakkelijk te vangen, door- 



