^■^^■■^■^^^^^ 



geslachten hebben een tamelijk langen staart, uit twaalf pennen bestaande; de 

 Tanysipterae echter hebben slechts tien staartpennen, van welke de twee middelste 

 het ligchaam in lengte overtreffen. 



De derde hoofdvorm bevat het geslacht Cenjle, waarvan slechts eenige 

 soorten bestaan. Deze hebben, even als die van den eersten hoofdvorm, een rei- 

 gerachtigen bek, doch daarentegen een tamelijk langen staart. Zij voeden zich 

 met visschen en waterinsecten. Van dit geslacht leeft eene soort in Afrika, terwijl 

 de overigen in Amerika te huis behooren. 



In alle werelddeelen worden Ijsvogels gevonden; het talrijkst en ook in de 

 rijkste verscheidenheid van soorten komen zij in Indië en op de eilanden van den 

 Indischen Archidel voor. De gewone Ijsvogel (Alcedo ispida) bewoont het gema- 

 tigde Europa, alsmede Klein-Azië en Noord-Afrika. In vele streken van de oude 

 wereld vindt men soorten, die aan de onze verwant zijn. 



De naam „Usvogel" is waarschijnlijk daardoor ontstaan, doordien men hem 

 hier te lande gewoonlijk alleen des winters ziet: niet omdat het een wintervogel 

 is, maar omdat hij zich in het barre jaargetijde meer in de nabijheid der steden 

 ophoudt. Hij kan de koude niet verdragen, en wanneer, bij strenge vorst, de 

 meeren of wateren digtgevroren zijn, sterft hij van den honger, en worden er 

 dan ook dikwijls velen dood gevonden. 



Het mannetje verschilt slechts weinig van het wijfje; zijne kleuren zijn iets 

 1'raaijer, en gewoonlijk is hij iets grooter. De jonge voorwerpen hebben de kleuren 

 der ouden, doch zijn over 't algemeen iets fletser. 



Deze vogels nestelen in aardholen, die meestal nabij den waterkant gelegen, 

 soms eenige voeten diep zijn en door de beide ouden met den bek uitgegraven 

 worden. Daar er dikwijls in en nabij deze aardholen vischgraten worden aange- 

 troffen, beweren sommigen, dat de Ijsvogels van vischgraten hun nest vervaar- 

 digen. Het is echter waarschijnlijker, dat het wijfje hare eijeren op den blooten 

 grond legt, dus geen eigenlijk gezegd nest maakt, en dat de vischgraten, als 

 onverteerbare zelfstandigheden, door het broeijende wijfje of de jongen zijn uil- 

 gespuwd. 



Het wijfje legt gewoonlijk vier a zes glanzig witte, bijna ronde eijeren, zóó 

 dun van schaal, dat er, wanneer zij nog onbebroeid zijn, de kleur van den dojer 

 doorheen schijnt, zoodat ze eene roodachtige tint krijgen. Men heeft nog nie.t met 

 zekerheid kunnen waarnemen, of alleen het wijfje, dan wel beide ouden broeijen; 



