

kleur of vorm de geslachten te herkennen. In den regel zijn echter de Doffers 

 iets zwaarder, doch zoo weinig, dat het naauwelijks op te merken is. 



Het zijn ook niet alleen de Doffers die koeren; ook vele Duiven doen dit, 

 hoewel haar geluid zwakker is. Vooral ter wille van dit zoogenaamde koeren houdt 

 men er deze Duiven op na, en hoe meer zij dit geluid doen hooren, des te meer 

 waarde hebben zij voor den liefhebber. Gewoonlijk herhaalt de Doffer ongeveer 

 tienmaal achtereen zijn gekoer, maar er zijn er ook die het wel veertigmaal onaf- 

 gebroken doen. Goede koerders lagchen weinig; daarentegen zijn er weer, die meer 

 lagchen en door dit geluid bijna al hunne aandoeningen te kennen geven. Men 

 verneemt ook dit geluid als de vogel springt of pas gesprongen heeft, terwijl hij 

 bij het koeren gewoonlijk op zijn stokje zit en den kop neerbuigt wanneer hij dit 

 geluid aanheft. 



De Lachduif is een zachtaardige, stille vogel, die zich gemakkelijk aan aller- 

 hande kooijen en aan zeer verschillende huizen gewent. Zij tiert even goed in het 

 nederigste kamertje uit deze of gene achterbuurt, als in de groote volière dei- 

 rijkste tuinen, zij het ook dat zij zich daar wel iets meer op haar gemak zal 

 gevoelen. Men vindt haar ook onder allerlei slag van menschen; vooral is zij een 

 lievelingsvogel van oude lieden, die op zoogenaamde hofjes wonen, waar zij dan 

 ook zelden ontbreekt; trouwens valt het wel eenigzins in haar aard, bij stillevende 

 luidjes te wonen. 



In de gevangenschap kan de Lachduif wel veertig jaren oud worden, en zij 

 behoeft slechts wat boekweit en hennepzaad, om zich in haar kooileven gelukkig 

 te gevoelen. 



Er bestaan variëteiten van dezen vogel, namelijk lichte of isabellen en geheel 

 witte, welke laatsten gewoonlijk roode oogen hebben. Als men de lichte voorwer- 

 pen onderling laat voorttelen, verkrijgt men meestal weder normale, d. w. z., 

 donkere. Witte, onderling gepaard, brengen in den regel witte voort. Volgens 

 sommige duivenliefhebbers hebben er wel eens witte met zwarte halskringen 



bestaan, en hebben deze gepaard en geheel witte voorwerpen voortgebragt. 



Ofschoon er voor zulke Duiven nog te huidigen dage op tentoonstellingen van 

 pluimgedierte prijzen worden uitgeloofd, twijfel ik er toch aan, of zoodanige voor- 

 werpen wel te vinden zullen zijn; veeleer onderstel ik dat bedoelde zwarte halskring 

 aan de eene of andere zwarte verfstof zijn ontstaan te danken had, en dat eene 

 verscheidenheid, als de hier bedoelde metterdaad nooit is aangetroffen. 



