^ma 



zeldzaam; sommigen hebben niet minder dan 42 staar tpennen, in welk 

 geval er twee rijen pennen achter elkaêr liggen, zoodat zij een dubbelen staart 

 hebben; de meesten echter hebben niet meer dan 30 pennen en dan ook een 

 enkelen staart. Hunne oogen zijn steeds donker, het neuswas korrelig en blaauw- 

 achtig wit, de pooten karmijnrood. Hoewel bij dit ras geen uiterlijk verschil van 

 seksen bestaat, kan men toch zeer spoedig merken, welke van beiden de Doffer 

 is, doordien deze zeer dikwijls pronkt en zich daarbij hartstogtelijker beweegt, 

 dan de Doffers der meeste andere Duivensoorten. Bij het pronken is namelijk zijn 

 ligchaam gedurig in eene sterk trillende beweging; daarbij rigt hij den staart 

 naar boven en den kop naar achteren, zoodat deze elkander dikwerf raken; voorts 

 loopt hij dan rondom de Duif, terwijl hij op den duur buigt, de vleugels langs 

 den grond sleept, en den staart als een waaijer beweegt. De Duiven breiden ook 

 den staart uit, maar buigen niet. 



Dit zoo zonderling ontwikkeld ras teelt gemakkelijk voort. Niettegenstaande 

 hun sterk ontwikkeld achterlijf, zijn het goede vliegers. In ons land treft men ze 

 zeer zelden aan, ofschoon het een buitengewoon oud ras is, waarvan reeds 

 Aldrovandus gewaagt, en hetwelk door Willoughby beschreven is onder den naam 

 „Breedstaarttrillers of -bevers". Temminck beschreef ze onder den naam „Pigeons 

 Poon", en zegt o. a., dat zij niet ver weg kunnen vliegen, daar zij, wegens hun 

 breeden staart, spoedig door den wind zouden opgenomen worden; voorts, dat 

 deze Duiven niet in ons klimaat inheemsch kunnen zijn, maar door den mensch 

 uit verre gewesten herwaarts zijn ingevoerd. Ook meent Temminck, dat de Wilde 

 of Rotsduif (Col. livia) niet als de grondvorm van dit ras beschouwd mag worden; 

 wat dit laatste betreft, zijn er ook menigvuldige bewijzen voor het tegendeel. 



Tusschen het eerste ras en het tweede, dat bij ons menigvuldig voorkomt , 

 bestaat een standvastig verschil, hoewel vele duivenkenners meenen, dat bij de 

 voorwerpen van het laatste, ten gevolge van kruising of andere omstandigheden, 

 de staartpennen minder zouden ontwikkeld zijn. Kruisingen van het eerstgenoemde 

 met een ander, onverschillig welk ras, leveren nooit die vormen op, welke bij dit 

 tweede ras zijn aangewezen. 



Behalve de witte en blaauwe, vindt men zeldzamer ook roode, isabellen, regelmatig 

 geteekend bonte, en geheel zwarte. Het zijn mede sterke vliegers, en zij telen zeer 

 goed voort, zoodat een gezond paar in één zomer soms wel 12 jongen voort- 

 brengt. Bij voorkeur houden zij zich in de nabijheid van tuinen op, en voeden 



