zich met hennepzaad, dat, vooral in het voorjaar, een uitmuntend voedsel is; 

 hoewel zij sterk van gestel zijn, kunnen zij geen zwaar voeder verdragen. 



De voorwerpen van het derde ras zijn iets kleiner dan die der beide voor- 

 gaande; het verschil in grootte schijnt zich echter hoofdzakelijk tot de lengte van 

 ligchaam en staartpennen te bepalen. Zij dragen den staart bij het loopen even 

 als het tweede ras. Niet alleen hebben de Doffers, en soms ook de Duiven, een 

 eenigzins ontwikkelden krop, maar bij velen staan ook eenige nekveêrtjes min 

 of meer overeind, waardoor zij wel eenige overeenkomst met de Meeuwtjes hebben; 

 nogtans zijn zij geenszins door kruising met Meeuwtjes ontstaan, maar vormen 

 zij een standvastig ras; dit blijkt hieruit, dat de jongen steeds volkomen aan de 

 ouden gelijk zijn, hetgeen, indien het gemengde rassen waren, niet het geval zou 

 zijn. Meeuwen, met Paauwstaarten gepaard, brengen jongen voort, die van de 

 laatsten verschillen door het geheel of gedeeltelijk ontbreken van den paauw- of 

 kalkoenachtigen staart. Nu kunnen soms wel door kruising ontstane voorwerpen 

 met de hier bedoelde voorwerpen eenige overeenkomst hebben, maar dan nog zullen 

 deze, wanneer zij ook zelfs den breeden staart behouden, toch nog kenteekenen 

 dragen, die hunne onechtheid verraden. Wat hunne levenswijze betreft, hebben de 

 tot dit ras behoorende voorwerpen veel overeenkomst met die van het tweede; 

 de Doffers hebben echter (misschien wel ten gevolge van den krop) een grover 

 stemgeluid. 



Alle Paauwstaarten verlangen ruime tillen; zij verwijderen zich over dag 

 dikwerf zeer ver van huis. Men voedt ze op gelijke wijze als de Raadsheeren. 



