dat de witte stipjes aan den hals slechts de helft eener veder verte- 

 genwoordigen. Althans zijn in de meeste afbeeldingen de vederen als pun- 

 tig voorgesteld, doch ten onregte: elk vedertje toch heeft twee ronde 

 puntjes, ieder van eene witte vlek voorzien, terwijl de schacht korter is dan 

 de vlag, die zich in twee einden verdeelt. Wanneer nu de nekvederen niet 

 buiten hare ligging geraken, vertoonen zij alleen de puntjes, en niet de schacht; 

 vandaar dat men, door den schijn misleid, den vogel puntige nekvederen heeft 

 toegeschreven. 



Men kan het wijfje (de Hen) gemakkelijk onderscheiden, doordien zij geene 

 kuif, maar slechts eenige uitstekende vedertjes heeft en fletser van kleur is, en 

 vooral doordien bij haar de keel en wangen graauw, in plaats van zwart zijn; 

 ook is zij meestal iets kleiner dan de Haan. 



In den vrijen staat leeft de Galifornië-Patrijs zoowel op de bergen als in 

 vlakten en in lage struiken; bij voorkeur vertoeft hij in zonnige streken en op 

 droogen en harden grond; hij vliegt snel, doch kort, en heeft in zijne levenswijze 

 veel overeenkomst met onzen Patrijs (Perdix tinerea). Men treft deze vogelsoort 

 steeds gepaard aan en niet, zoo als vele andere hoendervogels, in polygamie 

 levende. De Haan laat tegen den paartijd een zacht blaffend geluid, de Hen eenige 

 zacht klinkende loonen hooren. 



In onze tuinen bekleedt deze vogel tegenwoordig eene voorname plaats, 

 hoewel hij niet veelvuldig in gevangen staat wordt aangetroffen. Hij verdraagt de 

 koude tamelijk goed en teelt in den zomer gemakkelijk voort. 



De kooijen of volières behoeven niet bijzonder hoog, doch dienen wel 

 droog en vooral van kiezelzand voorzien te zijn. In het voorjaar mogen de daarin 

 aanwezige vogels veel zomerwarmte hebben, hetgeen vooral voor de jongen nood- 

 zakelijk is; voor de ouden is het daarentegen beter, hen gedurende het warmste 

 van den zomer in de schaduw te plaatsen. 



Wanneer men in April en Mei een weinig hooi of andere zachte zelfstan- 

 digheid in de volière aanbrengt, zal het gepaarde wijfje daarvan een eenvoudig 

 nest maken; bij gemis daarvan zal zij hare vijf a acht eijeren in eene uitge- 

 krabde holle in het zand leggen; neemt men die eijeren weg, dan blijft de Hen 

 dikwijls den geheelen zomer doorleggen, zoodat men van ééne Hen achtereenvol- 

 gens ongeveer vijftig eijeren verkrijgen kan. Deze eijeren zijn iets kleiner dan 

 die van den gewonen Patrijs, vuil geelachtig met roode spikkels, die gelijkmatig 



