van luchtstreek niet verloren, maar integendeel aan helderheid van kleur en aan 

 glans van vederen nog gewonnen heeft. 



Omstreeks welken tijd de Fazanten in ons vaderland verspreid werden, is 

 onzeker. Uit authentieke stukken blijkt intusschen, dat reeds in de laatste helft 

 der veertiende eeuw hier te lande jagt op deze vogels gemaakt werd. — Langs 

 den duinkant der provinciën Noord- en Zuid-Holland en in enkele streken van 

 Utrecht komt de Fazant in geheel verwilderden staat voor. Evenwel zijn de mees- 

 ten toch in de nabijheid van buitenplaatsen en op eigen jagtgronden te vin- 

 den, waar men hen 's winters kan vangen en op luchtige zolders of in fazanteriën 

 bewaren. 



Dienaangaande deelt de heer A. H. Verster van Wulverhorst in het Nederl. 

 Tijdschrift voor Jagtkunde, dl. 111, blz. 34-5, het volgende mede: „Men 

 bewaart de fasanten, welke men in het voorjaar weder wenscht uit te zetten, op 

 luchtige zolders, in eene ruimte, door rietmatten afgesloten, van boven met een 

 net bedekt, en op den bodem ruim van droog zand voorzien, of in drooge kip- 

 penhokken, waaraan een ruime loop van latten, met een net overdekt, verbonden 

 is: dit laatste is verkieslijk. — Het voeder bestaat uit boekweit met de buiten- 

 bladeren van groene kool, en een groote aardenschotel moet steeds van versch 

 water voorzien zijn. Kort vóór het loslaten, in het voorjaar, mengt men een wei- 

 nig hennepzaad onder het voedsel ; men behoort evenwel te zorgen , dat de fasanten 

 niet al te vet worden, vermits zulks van nadeeligen invloed op de ontwikkeling- 

 der eijerstokken is". 



Tot het acclimateren van den Fazant moet eene uitgestrektheid van minstens 

 zes bunders boschgrond goed omheind worden, zoodat er geene viervoetige roof- 

 dieren kunnen binnensluipen. Daarbinnen worden nu in het voorjaar twee jonge 

 hanen en tien a veertien volwassen hennen gebragt, bij voorkeur de zoodanigen, 

 die reeds in het koude jaargetijde opgevangen waren, en waaraan men, alvorens 

 ze los te laten, het eerste lid (de hand) der vleugels heeft afgezet (zoogenaamd 

 leê-wieken). Daar men de aldus opgesloten vogels zoo min mogelijk dient te 

 verontrusten, moet reeds bij voorbaat binnen de omheining natuurlijk voedsel aan- 

 wezig zijn, en voorts het versche voeder zoo onbemerkt mogelijk of gedurende 

 het koude jaargetijde aangebragt worden. De Fazanten zullen nu broeijen en na 

 verloop van twee jaren dermate aan de plaats gehecht zijn, dat men des noods 

 de omheining kan wegnemen. Reeds in hel volgende najaar kan er dan jagt op 



