zij met geene andere Fazant-Hennen overeenkomen en schier algemeen bekend 

 zijn. 



De pasgeboren jongen zijn licht vuilgeel aan de geheele onderzijde van het 

 ligchaam, graauw geschift op de vleugels, en effen graauw op rug en nek en aan 

 den bovenkop; hunne wangen zijn naakt, vleeschkleurig en rondom het grijsachtio- 

 gekleurde oog met eenige witte, zijdeachtige haartjes bezet, en hunne pootjes zijn 

 geelachtig of vleeschkleurig. Naarmate zij ouder worden en er vederen tusschen het 

 dons te voorschijn komen, worden hunne kleuren iets donkerder, maar gedurende 

 hun eerste levensjaar blijven zij aan de oude Hen gelijk; eerst in het volgende 

 voorjaar beginnen de mannetjes van kleur te veranderen, hetgeen echter zeer 

 onregelmatig geschiedt, daar de veeren op verschillende plaatsen van het ligchaam 

 langzamerhand tot het gele, geelroode en, zoo voortgaande, tot het roode over- 

 gaan; gewoonlijk begint eerst de iris, dan de kop kleur te krijgen. In dit hun tweede 

 levensjaar, gedurende hetwelk de meeste nog onvolmaakt gekleurd blijven, zijn zij 

 nog tot voortteling ongeschikt; alleen sommige, vroeg in het voorjaar geboren 

 jongen, die uit een sterk ras voortgesproten en onder gunstige omstandigheden 

 opgegroeid zijn, paren reeds in den zomer van het tweede jaar. 



De volwassen Hanen toonen zich in den paartijd zeer jaloersch en zijn zeer 

 aan hunne Hennen gehecht; onrustig loopen zij dan rondom hunne wijfjes, rig- 

 ten de kuif op, breiden de vleugels uit, buigen en rekken zich uit en spreiden den 

 breeden halskraag naar de zijde van het wijfje uit, zoodat zij dien nu eens aan 

 den linker-, dan weder aan den regterkant oprigten en uitspreiden; alsdan is de 

 Haan het fraaist en maken zijne kleuren het meeste effect. Het schijnt dat de man- 

 netjes (even als die van de meeste andere vogelsoorten) van hunne vederpracht 

 overtuigd zijn, en die fraaije kleuren zóó weten te toonen, dat zij daarmede hunne 

 aanstaande wederhelft trachten te bekoren; daarom is het woord „pronken" zeer 

 juist hierop toegepast. 



Kort na de paring legt de Hen vijf (soms minder) tot tien zandkleurige, glan- 

 zige eijeren, welke zij (in gevangenschap) niet mag uitbroeijen, maar die onmiddelijk 

 verwijderd en, als zij uitgelegd heeft, onder eene broeische Kip moeten gelegd worden. 



De jongen voert men met een mengsel van kruimels tarwebrood of beschuit, 

 miereneijeren, maden of meelwormen en fijngehakt, hardgekookt ei (den dojer en 

 het wit, of het eerste alleen). Naarmate zij ouder worden, mengt men wat ge- 

 malen boekweit of havergort onder het voedsel, en bewaart de jonge vogeltjes 



