in daartoe ingerigte houten kooijen, welke voor de eene helft uil digi timmer- 

 werk bestaat, terwijl de andere open helft van boven van houten latjes of traliën 

 voorzien is. Gedurende de eerste dagen laat men de Kloek (naam voor de Hen 

 die de eijeren heeft uitgebroeid) er bij en verwijdert haar niet vóórdat de kuikens 

 's nachts, of bij niet te warm weder, de moederwarmte kunnen ontberen; want 

 door de koude sterven de meeste jonge vogels. De kooijen, waarin men de kuikens 

 houdt, mogen dan ook gerust elijk aan de zonnewarmte worden blootgesteld, hoe war- 

 mer het weder is, des te spoediger groeijen zij op. Als nu de jongen veeren beginnen 

 te krijgen, kan men ze uit die gevangenissen bevrijden; maar men zorge steeds 

 voor hunne veiligheid, wanneer zij in den tuin rondloopen. 's Nachts moeten zij 

 eene schuilplaats kunnen vinden; daarom zijn groote, op den bodem van droog 

 zand voorziene volières zeer geschikt om de jongen gdurende hun eerste levens- 

 jaar te herbergen. Het plaatsen van eenige heesters of zoogenaamde palmboompjes 

 is ook zeer nuttig; daardoor hebben zij over dag schaduw, 's Nachts sluit men 

 de volières met luiken of plaatst men er een kippenhok in, wanneer zij niel 

 zoodanig ingerigt zijn, als bij den Bosch-Fazant is aangewezen. 



De Goudlaken-Fazanten zijn in den natuurstaat zeer schuw, daarentegen zijn 

 die, welke in gevangenschap geteeld zijn zeer mak, loopen gaarne 's zomers in 

 de tuinen rond, en komen minder in de boomen, dan andere Fazanten. In den 

 vrijen staat voeden zij zich met bladscheuten, zaden en insecten, die zij van den 

 grond pikken; men behoeft dus, als zij in den tuin kunnen rondwandelen, weinig 

 zorg aan hunne voeding te besteden; overigens geeft men hun hetzelfde voeder 

 als aan den Zilverlaken-Fazant. 



Van alle fazantachtige hofvogels zijn deze het sterkst en het minst aan ziekten 

 onderhevig. 



Er komen wel eens geringe kleurafwij kingen, b. v. individuen met gezoomde 

 borstveêren, voor, maar bepaalde verscheidenheden worden er niet gevonden. 

 Soms echter paren zij met de Hen van den Gewonen, den Groenrug- of den 

 Zilverlaken-Fazant; de uit zulke paringen voortspruitende bastaarden hebben 

 meestal grootendeels de kleuren van den Goudlaken-Fazant, doordien van dezen 

 wel de Hanen, maar bijna nooit de Hennen met andere soorten paren. 



De tweede Thaumalea is Th. Amherstii van Tibet, welke wij niet in onze 

 tuinen, maar alleen opgezet in sommige musea aantreffen. Deze heeft den vorm 

 van de beschreven soort, maar is grooter, heeft een nog langer staart, en geheel 





