Geheel zwarte tamme Hoenders kunnen als klimaatsvariëteiten, of als afwijkingen, 

 ten gevolge van het voedsel, beschouwd worden, üe geheel zwarte Hoenders zijn echter 

 minder algemeen, en van slechts weinig Hoenderrassen zijn de voorwerpen geheel 

 zwart. Op gelijke wijze, als, door kruising van voorwerpen, die onderling in gevederte 

 en kleur verschillen, vele nieuwe tinten of kleurspelingen zijn ontstaan, zijn ook de 

 verschillende vormen te voorschijn gekomen: groote voorwerpen zullen groole nako- 

 melingen voortbrengen, en wanneer er door sommige omstandigheden kleinere 

 of zwakkere individuen ontstaan, dan zullen dezen, gepaard met andere, eveneens 

 kleine voorwerpen, ook een minder groot ras voortbrengen. Ditzelfde geldt ook 

 voor den vorm, de breedte of lengte van kam en baarden bij de Hanen. 



Daar nu de verschillende rassen steeds onder elkander gemengd zijn en on- 

 derling voorttelen, is het bestaan van de zoo menigvuldige rassen zeer begrijpelijk; 

 ten gevolge van dezelfde oorzaak vinden wij ook zoo vele Hoenders, die gelijktijdig 

 de kenteekenen van verschillende rassen aanbieden, doch juist daardoor niet tot 

 een bepaald ras behooren. Verreweg de meeste Huishoenders zijn dan ookrasloos, 

 d. w. z., behooren niet tot een bepaald ras. De hoenderkenners, kooplieden en 

 liefhebbers noemen dus een ras „echt", wanneer de Haan met de Kippen de be- 

 paalde kenteekenen van het soort (of ras) dragen. Als nu de Hoenderfamilie echt 

 is, dan zullen gewoonlijk ook de daaruit voortgesproten jongen dezelfde kleuren 

 als die der ouders dragen, ten minste wanneer de rassen, waartoe de ouden be- 

 hooren, niet te kunstmatig zijn ontstaan. In het laatste geval krijgen de jongen 

 dikwijls de kleuren van andere soorten, een gevolg van de geringe standvastig- 

 heid van het ras der ouden. Zoo b. v. hebben de jongen der Negerhoenders 

 dikwijls roode wangen, ofschoon deze, volgens het raskenmerk, blaauw moes- 

 ten zijn. 



Onze gewone of Goudpelshaan, de echte Hof haan of, nog liever, de Boeren- 

 haan, wordt dikwerf voor echt gehouden, terwijl hij de echtheidskenmerken mist. 

 Vele Hoenders mogen evenwel, ofschoon zij niet zoogenaamd echt zijn, fraaijer 

 genoemd worden, dan die welke de vereischte kenmerken bezitten. 



Onze Goudpelshoenders worden echt genoemd, als de Haan bijna geheel geel- 

 bruin is met bruin bronskleurige staart-dekvederen (wij bedoelen hiermede de 

 lange gebogen veeren, die over den eigenlijken staart hangen); ook moet de kam 

 dubbel, d. w. z., breeder of ten minste even breed als de kop zijn, voorts ge- 

 karteld aan de bovenvlakte, vleezig en stijf, en hoogrood van kleur; de naakte 



