DE ZWAKTE POOLSCHE HAAN. 



GALLUS DOMESTICUS. 



Poolsche Hoenders behooren tot een zeer oud ras, ofschoon zij hier te lande 

 nog niet zoo lang schijnen ingevoerd te zijn. Hetzelfde is met vele Hoenderrassen 

 het geval; hetgeen in andere landen algemeen is, moet in ons Nederland, dik- 

 wijls zeldzaam of nieuw toeschijnen. Dit is te wijten aan ons klimaat, en vooral 

 aan onzen vochtigen grond, waarop weinig Hoenders het lang kunnen uithouden. 

 Vandaar dat vele der bij ons ingevoerde rasseji al kwijnende te niet gaan, of 

 niet gezocht zijn, omdat men vooruit weet, dat zij den houder weinig voordeel 

 zullen aanbrengen. Dit geldt vooral de zoogenaamde „Poolsche"; want, wil men 

 er voordeel of genoegen van trekken, dan dienen zij op een droogen zand- 

 grond te leven; daarom ook kunnen zij in slechts enkele streken van Neder- 

 land tieren. 



Hoe en wanneer deze Hoenders ontstaan zijn, is den geleerden en liefhebbers 

 nog niet met zekerheid bekend; reeds Aldrovandus beschreef Hoenders met kuiven. 

 Dat zij niet van den stamvader Gallus ferrugineus voortgekomen, maar als zelf- 

 standige soort in den natuurstaat zouden aangetroffen zijn, is wel eens ondersteld, 

 zelfs door sommigen aangevoerd, maar niet aan te nemen; want kuiven bij Hoenders 

 zijn niets meer dan kuiven bij Kanarievogels (welke vogels, naar men weet, oor- 

 spronkelijk niet het minste teeken daarvan bezitten). 



Het meest opmerkenswaardige der meeste Kuifhoenders is, dat niet alleen de 

 bovenkop van verlengde veeren is voorzien, maar dat ook de schedel veel verhe- 

 vener is, dan die van eenigen anderen hoenderachtigen vogel. Bovenop de kruin 

 bevindt zich een beenachtig uitwas, of liever, eene vrij aanmerkelijke verhevenheid 

 van de hersenpan; reeds daardoor zouden deze Hoenders, al hadden zij ook op de 

 huid van den bovenkop geene zulke lange vederen, niettemin een kuifachtig voor- 



