komen hebben. De schedel heeft wel eenige overeenkomst met dien van het Parel- 

 hoen, hetgeen Pallas aanleiding heeft gegeven tot de meening, dat deze vogels bast- 

 aarden van Hoenders (Gallus) en Parelhoenders (Numida) zouden zijn. Voor 't 

 overige valt aangaande de kuifveêren nog op te merken, dat deze niet, zoo als bij 

 andere gekuifde vogels, afzonderlijke kuifveêren of pluimen, maar slechts eene ver- 

 lenging der nekveèren zijn. De Haan heeft lange, smalle, en de Hen breede, ronde 

 nekveêren, en ditzelfde onderscheid is ook in beider kuifvederen op te merken; 

 trouwens is dit bij alle Hoenders met kuiven, onverschillig tot welk ras zij behoo- 

 ren, een vaste regel. 



Aan die verhevenheid nu van schedel en kopveêren bij beide seksen heeft 

 men, hoewel door woordverbastering, den naam „Poolsche" te danken. In 

 Engeland namelijk — waar meer gelegenheid en ook meer liefhebberij voor het 

 kweeken en houden van Hoenders bestaat — noemde men deze vogels aanvankelijk, 

 met het oog op bedoelde verhevenheid, „Pollish fowls" („poll" beteekent hoofd 

 of achterhoofd); later noemde men ze „Polish" en tegenwoordig „Polands". Dit 

 neemt echter niet weg, dat zij in Polen al even weinig bekend zijn, als hier te 

 lande, en dat ook hun oorsprong niets met genoemd land te maken heeft. Hier 

 te lande worden zij ook „Kuifkippen", en de Haan „Kuifhaan" genoemd. Sommigen 

 noemen ze ,, Poolsche Hoenders", en begrijpen daaronder alle rassen, die verlengde 

 bovenkopveêren hebben. Het verkieselijkst is echter, de meest algemeen bekende 

 soorten eenvoudig Poolsche, en de meer zeldzame naar hunne eigenaardigheid te 

 noemen; als zoodanig hebben wij: 1°. Gewone Poolsche (van welke de Haan hierbij 

 is afgebeeld); 2°. Zilverbonte, en 3°. Goudbonte Poolsche Hoenders. 



De Gewone of meest algemeene Poolsche zijn de zwarte met eene zilverwitte 

 kuif. Er zijn echter ook grijze en geheel witte met witte kuiven, alsmede geheel 

 zwarte, geheel grijze en zelfs witte met zwarte kuiven; maar deze laatsten zijn 

 zeldzamer, en aangezien er wel eens te koop werden aangeboden, die oorspronkelijk 

 wit, maar welker kuiven kunstmatig gekleurd waren, zijn velen van meening, dat 

 laatstbedoeld ras nooit bestaan heeft. 



De zwarte met witte kuiven zijn tegenwoordig overal ingevoerd en worden 

 vooral als sieraadvogels steeds gezocht. Echtheidskenmerken zijn bij hen duidelijker 

 zigtbaar, dan gewoonlijk bij andere rassen het geval is; want het voornaamste 

 kenteeken ligt bij hen in de kuif en in de kleuren van het gevederte. Bonte kuiven 

 zijn menigvuldig, maar daarom niet minder gezocht. Bastaarden van gekuifde en 



